Translate

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Κύκλος Φωτός - Kyklos Fotos: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ Α...

Κύκλος Φωτός - Kyklos Fotos: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ Α...: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΛΙΜΟΥ Ο Δήμος Αλίμου και ο Θουκυδίδειος Οργανισμός Πολιτισμού και Αθλητισμο...

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΛΙΜΟΥ



Ο Δήμος Αλίμου και ο Θουκυδίδειος Οργανισμός Πολιτισμού και Αθλητισμού Δήμου Αλίμου καινοτομούν βάζοντας σε εφαρμογή ένα πιλοτικό, αγχολυτικό και πολλαπλά ευεργετικό πρόγραμμα για τους συμπολίτες μας.
Καθώς όλοι δίνουμε προτεραιότητα στις υποχρεώσεις μιας εξαντλητικής καθημερινότητας, αφήνουμε πίσω το πολυτιμότερο που έχουμε... τον εαυτό μας.
Σε αυτό το πρόγραμμα θα μάθουμε να επιλέγουμε ξανά μια αρμονική σχέση με τον εαυτό μας, αλλά και με τους γύρω μας. 
Ο στόχος του προγράμματος "Τρόπος Ζωής" είναι ολιστικός και απόλυτα βιωματικός. Αφορά το σώμα, το συναίσθημα και την ψυχή, ενώ λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας του ανθρώπινου οργανισμού με αποτέλεσμα τα παρακάτω οφέλη.
Μαθαίνω να:
  • ΑΝΑΠΝΕΩ ΣΩΣΤΑ
  • ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΩ ΤΟ ΑΓΧΟΣ
  • ΙΣΟΡΡΟΠΩ ΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
  • ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ
  • ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
  • ΕΝΙΣΧΥΩ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΜΟΥ
  • ΡΥΘΜΙΖΩ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΜΟΥ
  • ΔΙΑΤΗΡΩ ΤΗΝ ΕΥΕΞΙΑ ΜΟΥ
  • ΣΥΝΔΕΟΜΑΙ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΑ
  • ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΥ
  • ΑΛΛΑΖΩ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ
  • ΕΝΙΣΧΥΩ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ
  • ΑΥΞΑΝΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ
  • ΕΝΔΥΝΑΜΩΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
  • ΕΝΙΣΧΥΩ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΟΥ
  • ΔΙΑΤΗΡΩ ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ
  • ΒΑΔΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
  • ΣΧΕΤΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΑΡΜΟΝΙΑ

Τμήματα:
Πρωινό:                      Κάθε Πέπμτη  9:30 - 11.30 π.μ.
Έναρξη:                       05/10/2017

Απογευματινό:         Κάθε Τετάρτη 20:00-22:00μ.μ
Έναρξη:                       04/10/2017

Τόπος διεξαγωγής: Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αλίμου (Λεωφόρος Ιωνίας 24)
Συμμετοχή: 20,00 ευρώ/μήνα ή 5,00 ευρώ/συνεδρία.

Υπεύθυνη για το Πρόγραμμα είναι η κα. Έλενα Αθανασογιαννοπούλου (Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας - Συντοντίστρια Συστημικών Αναπαραστάσεων).
Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα: 210 9942500-550-551


Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

3 βασικοί εχθροί της αυτοπεποίθησης και πως να τους πολεμήσεις...

3 βασικοί εχθροί της αυτοπεποίθησης και πως να τους πολεμήσεις...

Συνήθως λέμε στους ανθρώπους πως να χτίσουν την αυτοπεποίθηση και να βελτιώσουν την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και όχι ποιοι είναι οι εχθροί της. Αν γνώριζες ποιοι είναι οι παράγοντες που καταστρέφουν την αυτοπεποίθηση θα ήσουν ικανή να τους παλέψεις ή τουλάχιστον να τους αποφύγεις και να έχεις έτσι υψηλότερη αυτοεκτίμηση.

Η ψυχολόγος Δήμητρα Ζάφειρα σου αναλύει τους τρεις βασικότερους εχθρούς και σου εξηγεί πως να τους χειριστείς ώστε να βγεις κερδισμένη...


ΕΧΘΡΟΣ 1ος: Ο τρόπος σκέψης
Οι άνθρωποι δεν έχουν ή τους λείπει η αυτοπεποίθηση όχι γιατί είναι κακοί ή ανεπαρκείς. Χάνουμε σταδιακά την αυτοεκτίμησή μας σαν αποτέλεσμα των αρνητικών σκέψεων που περνούν από το μυαλό μας. Δεν είναι ο τρόπος που είναι τα πράγματα, αλλά μερικές φορές ο τρόπος που τα βλέπουμε.

Η αυτοπεποίθηση καταστρέφεται από τον αρνητικό τρόπο που μιλάμε για τον εαυτό μας, τη λανθασμένη/ διαστρεβλωμένη ερμηνεία των γεγονότων, τις περιορισμένες αντιλήψεις που τρέφει κάποιος για τον εαυτό του και τα λανθασμένα μοτίβα σκέψης.

Αν κάποιος που είχε αυτοπεποίθηση ανταλλάξει “μυαλά” και όχι απαραίτητα παρελθόν/εμπειρίες (απορρίψεις ή αποτυχίες) με κάποιον που μέχρι τώρα του λείπει αυτοεκτίμηση, πιστέψτε με και ο πρώτος θα χάσει την αυτοεκτίμησή του πολύ γρήγορα. Μόνο και μόνο απ’ την ανταλλαγή του τρόπου σκέψης.


ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
Δοκίμασε να δεις πως σχηματίζονται οι αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό σου και πως αυτές καταστρέφουν την αυτοπεποίθησή σου. Να παρατηρήσεις τα αρνητικά μοτίβα σκέψης και πως αυτά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και τα γεγονότα. Πόσο συχνά τα χρησιμοποιείς; Υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι σκέψης που θα μπορούσες να αναπτύξεις;

Παρατήρησε και κατάγραψε την αρνητικολογία για τον εαυτό σου που βοηθά στην αργή και υπόγεια καταστροφή της αυτοπεποίθησης.



ΕΧΘΡΟΣ 2ος: Ο λανθασμένος τρόπος ανατροφής
Ο καλύτερος τρόπος να καταστρέψεις την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και να δημιουργηθεί τελικά ένας ενήλικας γεμάτος ανασφάλεια, αρνητισμό και αμφιβολία για τον εαυτό του και τις ικανότητές του είναι:

-Π.χ. το ξύλο και οι σωματικές τιμωρίες. Αυτές γεννούν φόβο και τρόμο. Ένα παιδί μαθαίνει να πιστεύει πως ό,τι κάνει είναι λάθος, εκείνο ΟΛΟΚΛΗΡΟ είναι ένα λάθος και για αυτό το λάθος πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα. Το αποτέλεσμα στην ενήλικη ζωή; Μεγάλοι άνθρωποι, ενήλικα άτομα που δυσκολεύονται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να πάρουν αποφάσεις και που πιστεύουν ότι δεν αξίζουν και για αυτό δεν αξιώνουν, ούτε διεκδικούν την καλή συμπεριφορά των άλλων. Ενήλικες κακοποιημένοι, αυτοτιμωρητικοί, υποτακτικοί, θύματα.

-Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η υπερβολική κριτική, εχθρότητα και αμφισβήτηση των ικανοτήτων του παιδιού. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ίδιο με τα σωματικά χτυπήματα. Και εδώ το παιδί “χτυπιέται” και τα σημάδια που μένουν μπορεί να είναι μη ορατά και βαθύτερα. Μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες που πιστεύουν ότι είναι άχρηστοι, ανίκανοι και ανεπαρκείς, ανάξιοι για το καθετί.


ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
Το παρελθόν ευτυχώς ή δυστυχώς δεν διορθώνεται. Το κουβαλάει κανείς μαζί του σαν προσωπικό παράσημο. Το γεγονός, όμως, ότι δεν διορθώνεται κάτι δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει καταδικαστικό για το υπόλοιπο της ζωής. Θυμήσου! Τα πάντα είναι τρόπος σκέψης. Κάθε άνθρωπος είναι καλός σε κάτι. Βρες τις επιτυχίες σου. Βρες τον τομέα στον οποίο έχεις πετύχει κάτι. Κατάγραψε τα στοιχεία του εαυτού σου που αγαπάς και θαυμάζεις, τα καλά σου στοιχεία. Ζήτησε από τους οικείους σου να κάνουν το ίδιο και κυρίως αν όλοι υπήρξαν σκληροί μαζί σου, εσύ απόφυγε να κάνεις το ίδιο. Αντιμετώπισε τον εαυτό σου με επιείκια και συγχώρεση. Στόχος πρέπει να είναι όχι η τελειότητα, αλλά το να γίνει ο καθένας το καλύτερο που μπορεί.



ΕΧΘΡΟΣ 3ος: Τα τοξικά άτομα της ζωής σου

Αυτοί δηλαδή που έχουν δηλητηριώδη επίδραση πάνω σου, που θολώνουν την ικανότητά σου να αξιολογείς, να αντιμετωπίζεις και να κρίνεις δίκαια τον εαυτό σου. Υπάρχουν εκείνοι που σε περιτριγυρίζουν και σαν συναισθηματικά βαμπίρ απομυζούν ακόμα και την τελευταία ρανίδα δύναμης δικής σου για να την καρπωθούν για τη δική τους επιβίωση. Άνθρωποι που ξέρουν μόνο να παίρνουν, υλικά και συναισθηματικά, μερικές φορές ενδεδυμένοι πανέξυπνα με τον πανίσχυρο μανδύα του θύματος, άνθρωποι που σε αφήνουν άδεια, χωρίς αυτό το συναίσθημα που συνοδεύει την καθαρτική διαδικασία της προσφοράς. Αυτοί είναι η μία κατηγορία. Η άλλη, που κατά τη γνώμη μου είναι χειρότερη γιατί είναι δυσδιάκριτη, είναι η κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που είναι οι κρυφοί, προσωπικοί σας σαμποτέρ. Που δεν ενισχύουν, που δεν υποστηρίζουν, που θα τονίσουν το ελάττωμα, την αδυναμία σου, που απειλούνται από τη δική σου πρόοδο και δυσανασχετούν όταν σε βλέπουν να ανθίζεις. Θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω από το πρόσωπο της καλύτερής σου φίλης, του συντρόφου ή των γονέων σου. Άτομα εκ φύσεως ανταγωνιστικά και γεμάτα ανασφάλειες που φθονούν ό,τι ή όποιον πάει να τα ξεπεράσει.


ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, θα έλεγα σε περίπτωση που δεν μπορείς να αποφύγεις τέτοια άτομα, να τα χρησιμοποιήσεις στη ζωή σου σαν ενισχυτικό της επιθυμίας σου για αυτοβελτίωση. Μερικές φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι καλύτεροι κι από εχθροί! Το εμπόδιο που τοποθετούν στο δρόμο σου κράτησέ το για να δεις αν έμαθες να πηδάς ψηλότερα απ’αυτό. Για να γίνει βέβαια κάτι τέτοιο θα πρέπει πρωτίστως να έχεις αναγνωρίσει τους τοξικούς της ζωής σου και να εκλαμβάνεις τη δράση τους σαν κάτι δεδομένο που έχει να κάνει με εκείνους και όχι με τη δική σου προσωπική αξία και ικανότητα. Κάνε αυτά τα άτομα τους προσωπικούς εκγυμναστές της αυτοπεποίθησής σου.

Υπάρχουν κι άλλοι πιο επιφανειακοί αλλά εξίσου αποτελεσματικοί τρόποι τόνωσης της αυτοπεποίθησης. Για παράδειγμα, η βελτίωση της σωματικής σου εικόνας, μέσω γυμναστικής και/ή ενός προσεγμένου στιλ. Να θυμάσαι, βέβαια, ότι όπως ξαφνικά δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την προσωπικότητα κάποιου άλλου, έτσι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε και την όψη κάποιου άλλου. Μπορούμε, όμως, να βελτιώσουμε αυτό που έχουμε.

Επίσης, πρέπει να έχεις ένα στόχο που να είναι ρεαλιστικός, εφικτός. Αυτός ο στόχος για την καθεμία από εσάς μπορεί να είναι διαφορετικός. Πρώτα πρέπει να αποφασίσεις τι ακριβώς θέλεις να πετύχεις κι έπειτα με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό.

Καλή τύχη κορίτσια!
http://www.tlife.gr

Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

Κύκλος Φωτός - Kyklos Fotos: Πένθος ή υγιής εγωισμός;«ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ...

Κύκλος Φωτός - Kyklos Fotos: Πένθος ή υγιής εγωισμός;
«ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ...
: Πένθος ή υγιής εγωισμός; «ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΠΑΛΙ από την αρχή, να αφήνουμε πράγματα πίσω μας, να μαθαίνουμε να λειτουργ...
«ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΠΑΛΙ από την αρχή, να αφήνουμε πράγματα πίσω μας, να μαθαίνουμε να λειτουργούμε αλλιώς, να μην εξαρτιόμαστε από το βλέμμα του άλλου, να πατάμε γερά στα πόδια μας… Αυτά είναι τα πράγματα που μας βοηθάνε να μεγαλώσουμε, που μας κάνουν αυτό που είμαστε τελικά. Γιατί είμαστε, σε μεγάλο βαθμό, το αποτέλεσμα της ανάπτυξης και της ωρίμανσής μας. Αυτά, και τα δύο, εξαρτώνται από το αν τα καταφέραμε ή όχι, και με ποιον τρόπο, να αντιμετωπίσουμε τις απώλειες που έχουμε υποστεί: εμπειρίες οδυνηρές, που καθορίζουν όμως τον τρόπο που υπάρχουμε στον κόσμο. Και βέβαια, αυτό περιλαμβάνει και τον δικό μας ιδιαίτερο τρόπο να αντιμετωπίζουμε το πένθος». Jorge Bucay, Ο δρόμος των δακρύων
Πένθος ή ένα είδος εγωισμού; Υγιούς εγωισμού. Αναπόφευκτου. Προστατευτικού. Είναι δύσκολη η απώλεια, αφήνει κενά… Αυτό που δεν μας είναι σαφές, είναι το πόσο συχνά βιώνουμε ή βιώσαμε πένθος, για την ακρίβεια ανολοκλήρωτο πένθος. Με απλά λόγια: πόσες φορές δεν μπορέσαμε ή δεν σκεφτήκαμε καν να πούμε ένα συνειδητό «Αντίο» σε κάτι που… έφυγε και ΔΕΝ θα ξαναγυρίσει.
ΠΕΝΘΟΣ… ναι, είναι μια λέξη που παραπέμπει στο θάνατο, κι όμως, πενθούμε και για άλλα πράγματα, για άλλα που για κάποιον λόγο πειστήκαμε πως είναι ασήμαντα. Όπως για παράδειγμα το να σπάσει μια αγαπημένη κούπα μας: «Εντάξει, θα πάρεις άλλη!» Ωστόσο δεν θα είναι πια η ίδια και όποιο συναισθηματικό φορτίο συνδέουμε με αυτήν.
Ή… όταν δεν προλάβαμε να μπούμε εγκαίρως στο λεωφορείο και χρειάστηκε να περιμένουμε άλλα 10 λεπτά στη στάση για το επόμενο, ναι, και τότε, όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται… βιώνουμε πάλι αυτά τα στάδια του πένθους. Ή πάλι, όταν κατά λάθος σκίσαμε το μπουφάν μας, το παντελόνι, το μπλουζάκι μας…δεν έχει σημασία τι… και χρειάστηκε να το πετάξουμε. Ας σκεφτούμε πόσες πιθανές λύσεις σκεφτήκαμε σε μια αντίστοιχη περίπτωση, για να μην χρειαστεί να πούμε «Αντίο».
Πόσο μάλλον όταν αλλάζουμε σπίτι, δουλειά, πόλη, αυτοκίνητο, κάτι που έχουμε ή νομίζαμε ότι έχουμε. Ή όταν λήγει μια σχέση, ερωτική, φιλική… Όταν μιλάμε για πένθος δεν μιλάμε μόνο για τον θάνατο αγαπημένων προσώπων. Στη ζωή μας οι απώλειες αποτελούν ένα φαινόμενο πολύ ευρύτερο. Βιώνουμε την απώλεια και όταν μας εγκαταλείπουν, όταν αλλάζουμε και «χάνουμε» κομμάτια του εαυτού μας, όταν παραιτούμαστε συνειδητά ή ασυνείδητα από όνειρα και προσδοκίες μας. Για κάθε ναι που λέμε, λέμε και ένα σιωπηλό όχι. Κάθε όχι μεταφράζεται αυτόματα ως απώλεια. Για κάποιους είναι ιδιαίτερα γοητευτικές οι αλλαγές, ωστόσο κάθε αλλαγή φέρει αρχικά μαζί της τα στάδια του πένθους, με μια διαφορετική, πιο ήπια μορφή μάλλον και αυτό ίσως κάνει τα στάδια λιγότερο αναγνωρίσιμα.
Ωστόσο είναι αναγκαίο να ολοκληρώνουμε τις διαδικασίες του εκάστοτε πένθους μας. Καθώς συνειδητοποιούμε τι ακριβώς συνέβη και πια συναισθήματά μας κινητοποίησαν ποιες ενέργειές μας, θα βοηθηθούμε να αποδεχτούμε τη νέα πραγματικότητα και να προχωρήσουμε με νέα γνώση.

Κατά τη Elisabeth Kübler Ross περνάμε 5 στάδια

1. Άρνηση

«Όχι, ρε ‘συ! Αποκλείεται!», η πρώτη σκέψη… συνήθως το πρώτο που θα βγει από το στόμα κάποιου που μόλις πληροφορήθηκε την απώλεια. Ανάγκη του συστήματός μας, να χωνέψει καταρχήν την πληροφορία. Άλλοτε χωνεύεται εύκολα, άλλοτε δύσκολα, ανάλογο πάντα της αξίας του απολεσθέντος. Είτε πρόκειται για άνθρωπο, είτε πρόκειται για αντικείμενο… συμβάν… εμπειρία. Της συναισθηματικής αξίας. Ακόμα κι αν ενίοτε προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από την υλική αξία. Μια άρνηση να αποχωριστούμε το συναίσθημα που μας προκαλούσε η ύπαρξη αυτού που απωλέσαμε, τα συναισθήματα της χαράς και ασφάλειας πρωτίστως. Πολλές φορές ακολουθεί ένα «Γιατί;» και κάπως έτσι μπαίνουμε σε επόμενο στάδιο…

2. Διαπραγμάτευση

«Μήπως έχει γίνει κάποιο λάθος;» Και ακολουθούν διάφορες πιθανές λύσεις και υποθέσεις για το τι θα μπορούσε να αλλάξει τη συνθήκη. Αναρωτιόμαστε τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει «σωστότερα», «καλύτερα», τι μπορούμε να κάνουμε έστω τώρα, τι μπορεί να γίνει… Κάποιοι, ανάλογα πάλι με την απώλεια, κάνουν ότι μπορούν για να αποτρέψουν το επόμενο βήμα, αυτό που πονάει μάλλον περισσότερο, κάποιοι άλλοι ξαναγυρίζουν στην άρνηση, για να αντέξουν την θεωρητική «αδυναμία» τους να βρουν έναν τρόπο να «επιστρέψουν» το(ν) απολεσθέν(τα), στροβιλιζόμενοι σε έναν φαύλο κύκλο. Μέχρι να έρθει ο ήχος της επικείμενης θλίψης ή του επικείμενου θυμού, για να σπάσει αναπάντεχα, βίαια μερικές φορές αυτόν τον φαύλο κύκλο.
Φαντάζομαι τους ανθρώπους σαν με το αυτί κολλημένο στη ράγα ενός τρένου, τρομαγμένους από αυτό που έρχεται και προσπαθούν να μάθουν πόσο χρόνο έχουν ακόμα μακριά από αυτό που αποφεύγουν. Με κάνει να σκέφτομαι ότι τελικά δεν αρνούμαστε την απώλεια αυτή καθεαυτή… αρνούμαστε τον ερχομό των όχι ακόμα αποδεκτών συναισθημάτων.

3. Θλίψη

Όπως αυτή την «καταραμένη» θλίψη, που μάθαμε από μικρά παιδιά να αποφεύγουμε σα διάολοι το λιβάνι. «Μην κλαις!» Αυτή τη διαολεμένη θλίψη, που όντως… μας διαβάλει… από τους εαυτούς μας, από τη χαρά κι από την ασφάλεια.
Και ενώ μας έχει ήδη καταβάλει θέλουμε να της πάμε κόντρα. Τη θλίψη συνήθως τη φοβόμαστε. Κόντρα λοιπόν! Δε θα της περάσει. Είμαστε πιο δυνατοί από αυτήν, ε; Λες και είναι θέμα δύναμης, εξουσίας, κυριαρχίας. Ο φόβος της θλίψης μας κάνει να ξεχνάμε τους εαυτούς μας, παρόλο που η θλίψη έχει στόχο να θυμηθούμε τον Εαυτό μας. Χρειάζεται λοιπόν να μπούμε μέσα της και να τη βιώσουμε ολοκληρωτικά, για να μπορέσουμε να την ξεπεράσουμε. Και χρειάζεται δύναμη η θλίψη. Χρειάζεται δύναμη και κατανόηση, για να έρθουμε ξανά σε επαφή με τα κομμάτια ή τις πλευρές του εαυτού που ξεχάσαμε να θυμόμαστε.
Και θέλοντας ή μη, με κάποιον τρόπο μπαίνουμε και σε αυτή… ο καθένας με τον δικό τρόπο του, στο δικό του ρυθμό και χρόνο: γελάμε, κλαίμε, κοιμόμαστε, μένουμε άυπνοι, τρώμε περισσότερο, τρώμε λιγότερο ή και καθόλου, θυμόμαστε, ξεχνάμε… κι ό,τι άλλο βιώνει κανείς βιώνοντας τη θλίψη του.. για να μπορέσει να αντέξει άλλο ένα φυσιολογικό στάδιο.

4. Θυμός

Αχ, αυτό το συναίσθημα του θυμού, αυτό κι αν το αποφεύγουμε. Αν είναι μία φορά «κακό» το να κλαίμε… εδώ να δεις! Βίαιο συναίσθημα ο θυμός ακούμε, να μεταμορφώνουμε το θυμό μας ακούμε, να αποφεύγουμε το θυμό μας λένε… κι άλλα παρόμοια.
Βίαιος είναι ο θυμός που δεν εκφράστηκε, βίαιος είναι ο θυμός που συγκαλύπτει τη θλίψη που δεν εκφράστηκε. Πώς να μεταμορφώσω ένα συναίσθημα, όταν δεν έχω έρθει σε επαφή μαζί του; Όταν δεν το έχω κατανοήσει ακόμα; Σα να μας ζητούν να φτιάξουμε ένα σαλιγκάρι με την πλαστελίνη, χωρίς να τη βγάλουμε από το κουτί της! ΔΕΝ γίνεται. Κι όταν μου δίνεις πλαστελίνη, θέλω να την ακουμπήσω. Θέλω να τη βγάλω από τις διάφανες ζελατίνες της, να τη βάλω στις χούφτες μου και να την πλάσω. Αυτός είναι ο σκοπός. ΟΧΙ να την αφήσω στο κουτί της. Και μπορεί να την πλάσω πολύ και να σπάσει και να χρειαστεί να την ξαναενώσω, μέχρι να πετύχω το επιθυμητό σχήμα, μόνο έτσι θα μπορέσω να το πετύχω όμως. Πλάθοντας και ξαναπλάθοντας ΚΑΙ ξαναπλάθοντας την πλαστελίνη! Μπορεί και να … βρίσω λιγάκι την ώρα που θα ξανασπάσει… δεν πειράζει, καλά θα κάνω.
Και κάπως έτσι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώσει και το συναίσθημα του θυμού. Το βγάζουμε από τη «διάφανη ζελατίνα» του και του δίνουμε διάφορες μορφές. Καθόλου βίαιες. Δε βοηθά κανέναν η βία. Η ίδια η έκφραση: «Θυμώνω που…» είναι από μόνη της αρκετή για να μειώσει την ένταση. Του θυμού που νιώθουμε επειδή δεν θα ξαναδούμε, δεν θα ξανακούσουμε, δεν θα ξανανιώσουμε τελικά, αυτό(ν) που μας ενέπνεε χαρά και ασφάλεια. Και είναι τόσο φυσιολογικό να θυμώνουμε με αυτό, μα τόσο φυσιολογικό.
Η απαγόρευση δημιουργεί βία, η κατάχρηση είναι βία.
Τα συναισθήματα εμφανίζονται ως μια αποτοξίνωση του ΕΙΝΑΙ μας από το μη χρήσιμο. Και πράγματι, ΔΕΝ είναι χρήσιμο να θυμώνουμε είτε με τους εαυτούς μας, είτε με κάποιον/κάτι, επειδή δεν θα είναι πια εκεί να μας δίνει την αίσθηση της ασφάλειας. Για να το μάθουμε αυτό όμως, χρειάζεται να περάσουμε από αυτήν την διαδικασία.
Για να αποδεχτούμε αυτή την απουσία, χρειάζεται να αποδεχτούμε τη δυσκολία να ανακαλύψουμε αυτή τη δεδομένη στιγμή τη δύναμη μέσα μας, να μας το προσφέρουμε αφ’ εαυτού. Και είναι εντάξει αυτό. Είμαστε άνθρωποι και είναι στη φύση μας να έχουμε ανάγκη την επαφή και την αλληλεπίδραση με τον άλλον.
Χρειάζεται λοιπόν να δώσουμε σε όλα μας τα συναισθήματα τη χαρά πως έχουν σημασία, πως είναι σημαντικά, πως επιδιώκουν να μας «πουν» κάτι χρήσιμο για την εξέλιξή μας. Ας δούμε τα συναισθήματά μας ως πλευρές του εαυτού μας… χρειάζονται χώρο για να εκφραστούν. Δεν μπορώ να κινήσω την παλάμη μου αφήνοντας τα δάχτυλα ακίνητα. Όπου παλάμη ο εαυτός, όπου δάχτυλα το εκάστοτε συναίσθημα…

5. Αποδοχή

Κι όταν πια έχουμε βιώσει ολοκληρωτικά τα προηγούμενα στάδια, τώρα πια χωρίς ενοχή, χωρίς ντροπή, πολύ συχνά ακολουθώντας άλλη σειρά ή επιστρέφοντας σε κάποιο προηγούμενο στάδιο, ξανά και ξανά, τότε μπορούμε να φτάσουμε και στην αποδοχή του συμβάντος. Να κρατήσουμε τα όμορφα που αποκτήσαμε από αυτό που απωλέσαμε και να συνεχίσουμε ευγνωμονώντας αυτό που μας ωφέλησε. Και όποτε νιώθουμε την ανάγκη της επαφής, να κλείνουμε τα μάτια και να ανασύρουμε την πληροφορία/ανάμνηση που χρειαζόμαστε με ένα χαμόγελο απρόσμενης εσωτερικής συνάντησης. Ίσως να εμφανίζεται και κάνα δάκρυ που και που.. δεν πειράζει. Είναι το δάκρυ της συγκίνησης, για όσα ζήσαμε κάποτε, για όλα όσα μας δίδαξε αυτό το κάποτε. Ας κυλήσει ως μνημόσυνο αγάπης…
Νίκη Μαρούλη, Σύμβουλος – Ψυχοθεραπεύτρια
http://enallaktikidrasi.com

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

HOW TO ACCESS YOUR INNER STRENGTH DURING TRAUMATIC EXPERIENCES

SHARES567

ALMOST ALL OF US HAVE EXPERIENCED SOME KIND OF TRAUMATIC OR SHOCKING EVENT.

When I speak of trauma, I don’t always mean extreme situations such as natural disasters, instances of abuse, rape, murder, and accidents. While traumatic experiences often are severe and horrific, they can also be seemingly “mundane” experiences such as losing a job, daily stress, divorcing, and moving somewhere foreign. Trauma also can, and often does, come as a result of the spiritual awakening process in which our entire self-concept begins to crumble and we’re thrown into the abyss of an existential crisis.
Trauma is unique for each person. While we might find changing jobs just another daily task, another person may find the switch highly distressing. We should be very careful about judging other people when it comes to trauma. Every person is different and possesses different levels of sensitivity.

HOW TO KNOW WHETHER YOU’RE GOING THROUGH A TRAUMATIC EXPERIENCE

A traumatic experience is anything that severely threatens your emotional, psychological or physical well-being. Essentially, trauma is anything that causes us to feel like we’re losing or have lost control. Feeling traumatized is often accompanied by the experiences of feeling:
  • Numb or disconnected from the world
  • Sad and hopeless
  • Anxious and fearful
  • Hypervigilance (constantly looking out for danger)
  • Confused and unable to concentrate
  • Shocked and/or in denial
  • Angry or rageful
  • Moody and irritable
  • Guilty or ashamed
  • Self-hatred
  • The need to withdraw from others
The danger with coming to terms with the fact that you have been traumatized is the tendency to adopt the role of a victim. While a person may have been victimized in some way, that person is only a “victim” until they make themselves one.
Αποτέλεσμα εικόνας για TRAUMA
If you have read this list and discovered that you’re going through a traumatic experience, I want to invite you to notice the tendency to start attaching to the idea that you’re a victim. While it’s important that we come to terms with our trauma, it is very harmful, disempowering, and addictive to start thinking of yourself as a victim who is at the mercy of others/life.

THE IMPORTANCE OF TAPPING INTO YOUR INNER STRENGTH

Trauma is essentially the consequence of an extreme absence of power. But here’s the liberating truth: power comes from within. Whatever goes on outside of you is nothing compared to the courage, clarity, and compassion that already lies within your soul.
Learning how to tap into your inner strength – the power of your soul – is really about developing self-compassion. When you’re able to access this self-compassion, you will discover that nothing can truly harm you, because nothing can take away the untouchable divine strength of your inner Self. And when you realize that nothing can truly hurt you at your core, you will feel empowered and able to deal with anything that comes your way.

HOW TO ACCESS YOUR INNER STRENGTH DURING TRAUMATIC EXPERIENCES

Like most people, I have gone through traumatic experiences such as emotional abuse, having a drug addicted mother, going through an awakening process, dealing with mentally ill family members, feeling like I’m going crazy myself, among many other things.
Two of the most powerful and life-changing tools I discovered during these dark times were self-compassion and thought inquiry. Learning to take care of myself with loving kindness and discovering that believing thoughts actually create suffering freed me from a lot of anger, fear, and shame.
Here are some key ways to access your inner strength during periods of extreme stress, illness, loss, vulnerability, and pain.

1. TREAT YOURSELF WITH LOVE AND COMPASSION

Notice the tendency for the inner critic to start judging you for “not having it all together” or for “being weak.” Counteract any critical thought with compassionate and encouraging words. For example, you might say to yourself, “It’s OK to feel this way,” “I’m doing the best I can,” “I love you no matter what,” or “I’m here for you.” How would you speak to a child who has experienced what you have gone through? If it helps, address your kindness to your inner child. Treat yourself with love and compassion.
Αποτέλεσμα εικόνας για TRAUMA

2. ALLOW YOURSELF TO FEEL WHAT YOU FEEL

One of the greatest causes of long-term suffering is repression of our emotions. While it’s not always possible to feel our emotions after a traumatic circumstance, it is vital at some point to re-experience anything that we have shut away inside. Whatever we repress or suppress tends to have a way of building up within us like volcanic lava. At some point, we need to let it all out, and this will either happen from our conscious intentions, or as a catastrophic reaction (just like a volcanic eruption).
In order to “feel it to heal it” you need to find a healthy form of catharsis. For instance, you might seek out a therapist to speak with, journaling, artistic expression or more traditional forms of catharsis such as crying, screaming or physical workout (such as punching).

3. BREATHE DEEPLY

During traumatic circumstances, our minds tend to race and our breathing becomes shallow. The more shallow our breathing becomes, the more anxiety we feel, and the more our minds go crazy – and vice versa. To break this loop, breathe deeply from your stomach. Deep breathing stimulates the vagus nerve in the body which sends signals to the brain to calm down. If you’re struggling to breathe deeply, try noticing your in-breath and out-breath. Mindfully focus on the sensations in your body and what it feels like to be scared. If you can, try to become curious about what is happening in your mind and body. Breathing deeply and paying mindful attention helps to create more space inside of you to calm down and become balanced again.

4. GO SLOWLY

Working, moving, and speaking quickly tends to add to the stress we feel during painful circumstances. Allow yourself to slow down and reduce the tempo. Give yourself the space to process what is happening. Notice your addiction to working quickly and how it tends to cause the mind to get lost in thoughts of the past and future. Do one thing at a time, and ignore people who try to pressure you. Your health and mental wellbeing are paramount. The world won’t end if you slow down, but it will feel better to inhabit.

5. LET GO OF SELF-VICTIMIZING THOUGHTS

When we believe our thoughts, we suffer. But here’s the thing: your thoughts don’t actually mean anything about you unless you believe they do. Thoughts are simply fluctuations of energy. We don’t control our thoughts, otherwise, don’t you think we would always choose to think happy thoughts? We can’t even predict what the next five thoughts in our head will be. Therefore, if we don’t control our thoughts, how can we actually be our thoughts? How can our thoughts be true?
The root cause of all suffering is believing and identifying with thoughts instead of witnessing them and letting them go. When we experience trauma, the mind tends to create thoughts about how terrible our lives are and begins to create an identity around suffering (known as the victim complex). The moment we begin believing self-victimizing and self-pitying thoughts is the moment we experience intense suffering. But when we notice and become aware of these thoughts, and don’t identify with them, we don’t suffer.
Learning how to access your inner strength is about teaching yourself to become aware of these intrusive thoughts and realize that they only mean something if you believe they do. Otherwise, these thoughts come and go without hassle or worry. One of the best ways to stop identifying with your thoughts is through a regular meditation practice and self-inquiry. I recommend Scott Kiloby and Byron Katie as two excellent self-inquiry teachers.

6. REMEMBER A SITUATION IN THE PAST THAT YOU SURVIVED

If you are struggling to trust your inner strength, try recalling a tough situation in the past that you got through. Simply remembering that you got through something difficult in the past can help strengthen your resolve in the present.

7. ASK FOR GUIDANCE

Asking for help isn’t a sign of weakness, it’s actually a sign of inner strength! When you seek help, you are being courageous and admitting that you don’t have all the answers, which is perfectly normal. Try seeking support from a trusted loved one, trained therapist or praying to a higher power such as your Soul. If you are in desperate need of guidance, I recommend seeking out a therapist or spiritual teacher.

8. KEEP IN MIND THAT EVERYTHING PASSES

No matter how much pain or suffering you’re going through right now, remember that everything passes, everything. Think back to a problem you had in the past, perhaps five or ten years ago. Where is that problem now? By reminding yourself of the philosophy “this too shall pass” you will bring yourself out of the narrow focus of the mind to see a bigger picture.

WHAT NOW?

Now that you have explored how to access your inner strength, focus on one of the points above that appeals to you. Try to dedicate the next week to implementing whatever point of advice you choose and notice how you feel.
Most importantly, remember that self-compassion and thought inquiry are essential tools for tapping into the innate strength you carry. At first, it can be hard to believe that you carry strength within you at all, and this is because the mind tends to obscure your soul with thoughts. However, the more you become aware of these destructive thoughts, the more you will feel your natural inner radiance shine like an eternal sun. Cultures and spiritual traditions through the ages have called this inner presence your Buddha Nature, Higher Self, Consciousness, God/Goddess, Atman, and Soul. This sacred place within you is the source of all love, strength, peace, and understanding you need.
My hope is that this article can help you find relief from suffering. Please share whatever has helped you overcome trauma below.
https://lonerwolf.com