Translate

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

ΚΑΤΑ BERT HELLINGER

Με μια απόλυτα βιωματική και θεραπευτική μέθοδο θα επιχειρήσουμε να Συν - Ενώσουμε τα κομμάτια του εαυτού που αφήσαμε πίσω μας σε μια δύσκολη ή επώδυνη στιγμή της ζωής μας.
Η θεραπεία με την μέθοδο της Συστημικής Οικογενειακής Αναπαράστασης είναι άχρονη . Για το λόγο αυτό μας δίνεται η δυνατότητα να ταξιδέψουμε στο παρελθόν και να δώσουμε το θεραπευτικό φως της διαύγειας, της κατανόησης και της θεραπείας,  σε παλιά μπλοκαρίσματα που μας αφαιρούν ενέργεια και μας εμποδίζουν από το να είμαστε ολοκληρωτικά  παρόντες και με όλη μας την δύναμη μέσα στην πραγματικότητα μας. 
Με χαρά σας περιμένω να επιχειρήσουμε αυτό το ταξίδι με στόχο πάντα την ολοκλήρωση μας και την ένωση με αυτό που είναι χωρισμένο από εμάς.

Ημ/νια Διεξαγωγής : 19/1/17
Ωρα : 11,00 π.μ

Συντονίστρια :  Ελενα Αθανασογιαννοπούλου 
Για οποιαδήποτε πληροφορία και αίτηση συμμετοχής μπορείτε να καλέσετε στο 
6977914300 ή να αποστείλετε email : eloptron99@yahoo.gr

περισσότερες πληροφορίες για την μέθοδο της Αναπαράστασης στο 
http://kyklosfotos.blogspot.gr/2012/02/bert-hellinger.html


Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Η αποδοχή του εαυτού μας κατά τον Φερνάντο Πεσσόα

 
Η αποδοχή του εαυτού μας, τόσο από εμάς τους ίδιους, όσο κι από τους άλλους, είναι ένα ζήτημα που σαν επίμονο ζιζάνιο ενοχλεί διαρκώς τη καρδιά της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο αγώνας του αληθινού, του έμφυτου «εγώ», ενάντια στη τυραννία των κοινωνικών στερεοτύπων, και φυσικά η αιώνια μάχη κόντρα στα προσωπικά «θέλω» και τα «θέλω» των ανθρώπων γύρω μας, η σύγκρουση της ατομικής ιδιότητας της μονάδας με την άβυσσο της πολυμορφίας. 

Η αποδοχή, η ουσιαστική και ειλικρινής αποδοχή τόσο των άλλων, όσο και του εαυτού μας (πιθανώς να πρόκειται για το ίδιο και το αυτό) είναι από τις μεγαλύτερες ανηφόρες που καλείται να περπατήσει ο ελεύθερος άνθρωπος.
Αυτή την ανηφόρα έχουν προσπαθήσει να διανύσουν και να εξιστορήσουν διάφοροι στοχαστές κατά την ιστορία (με χαρακτηριστικά παραδείγματα τους Νίτσε και Καμύ), και μία από τις πιο ιδιαίτερες και αφοπλιστικά απλές προσεγγίσεις είναι αυτή του Φερνάντο Πεσσόα ― ενός πνευματικού ανθρώπου που κατάφερε να αγκαλιάσει το πιο απρόσιτο στοιχείο της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης: την άπιαστη και χαοτική ποικιλομορφία της. 
«Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώΑλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ
Σ’ αυτόν που σε ‘μένα αγαπάτε.
Ο καθένας μας είναι πολλοίΕγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι.
Άλλοι με βλέπουν αλλιώς
Και πάλι λάθος κάνουν.
Μη με παίρνετε γι’ άλλονΚι αφήστε με ήσυχο.
Αν εγώ δεν θέλω.
Να βρω τον εαυτό μου
Γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;»
Τα λόγια φυσικά περισσεύουν μπροστά στην απλότητα ενός τόσο ξεχωριστού κειμένου, αλλά σίγουρα μπορούμε να επενδύσουμε πάνω του.
Ο τυφλός εγωισμός είναι ο θεμελιώδης πυλώνας της προσωπικότητας του συνηθισμένου σύγχρονου ανθρώπου. Τόσο η καπιταλιστική αντίληψη των πραγμάτων, που θέτει το άτομο ως μία απόκοσμα απομονωμένη ύπαρξη εντός ενός ―φαινομενικά― «φιλελεύθερου» κοινωνικού συνόλου, όσο και τα αρρωστημένα ηθικά διδάγματα των σημερινών μέσων «ψυχαγωγίας» (Holywood, «εύκολα» βιβλία αυτοβοήθειας, κακή δημοσιογραφία κτλ.), όλα μαζί οδηγούν τον άνθρωπο στη σύλληψη μιας αφύσικα μοναχικής και ατομιστικής θεωρίας των πραγμάτων. 

Και εξηγούμαι: σε πρώτη φάση, η βασική αρχή του σύγχρονου επαγγελματικού γίγνεσθαι είναι οι εξής: «Δούλευε μόνος σου και ανελίξου στην ιεραρχία της οικονομικής πυραμίδας». Η εκπαίδευση και ολόκληρη η λογική της επαγγελματικής ζωής στηρίζεται και καλλιεργεί τον ανταγωνισμό. Ο «ιδιώτης» αντιλαμβάνεται τους υπόλοιπους ανθρώπους του χώρου του μονάχα ως «εμπόδια» προς υπέρβαση, και αυτή την υπέρβαση την πράττει είτε μέσω μίας βάναυσα σκληρής προσωπικής δουλειάς, είτε μέσω της στοχευμένης επίθεσης για την οικονομική «εξόντωσή» των αντιπάλων του.
Συνεπώς, είτε δουλεύουμε περισσότερο για να «φάμε» τη δουλειά του άλλου, είτε σαμποτάρουμε τον ίδιο για να πέσει ένα σκαλοπάτι κάτω από εμάς, με στόχο φυσικά τη πρόσβασή μας σε μεγαλύτερα αποθέματα οικονομικών πόρων και, ως εκ τούτου, τη δυνατότητα επιλογής ανάμεσα σε μία μεγαλύτερη γκάμα προϊόντων και υπηρεσιών (άχρηστων τις περισσότερες φορές, όπως ακριβά αυτοκίνητα, αλόγως εξεζητημένη ένδυση, κτλ). Ένα από τα θετικά της κρίσης είναι πως το εν λόγω οικοδόμημα σταδιακά διαβρώνεται εκ των έσω, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης.
Από τη μεριά της ψυχαγωγίας, τώρα: όλη την ώρα παρατηρούμε τους τιτάνες της παραγωγής ψυχαγωγικών έργων να ανακυκλώνουν τα ίδια και τα ίδια στερεότυπα. Πάντα ο ίδιος συσχετισμός πρωταγωνιστή, συμπρωταγωνιστών και ιστορίας. Πάντα ο ήρωας που έχει κάποιο πρόβλημα/στόχο, και το λύνει (με τη βοήθεια φυσικά και την καθοδήγηση κάποιων άλλων) και προχωράει στη ζωή του.
Τα πιο ανησυχητικά στοιχεία ανάλογων σεναριακών δομών είναι δύο:
  • Πρώτον, η ανάδειξη του πρωταγωνιστή ως το απόλυτο κέντρου του κόσμου, γύρω από τον οποίο εξελίσσονται και περιστρέφονται κυριολεκτικά τα πάντα, και
  • δεύτερον ο περιορισμός του ρόλου των υπόλοιπων χαρακτήρων στο επίπεδο των βοηθητικών μέσων/εργαλείων για την επίτευξη ολότελα προσωπικών στόχων.
Δηλαδή, πρώτον, ο άνθρωπος μέσω του έργου μυείται στην ιδέα ότι είναι ο αδιαμφισβήτητος πυρήνας ολόκληρης της ύπαρξης· πως όλη η ζωή, όλη η κοινωνία, κι όλοι οι άνθρωποι περιστρέφονται γύρω από αυτόν, και, δεύτερον, συνηθίζει να αντιλαμβάνεται και να αντιμετωπίζει τους συνανθρώπους του μονάχα ως βοηθητικά εργαλεία και υπηρέτες του σκοπού του, κι όχι ως συμμάχους ή ισότιμες προσωπικότητες ― τους αξιολογεί με βάση τη χρηστικότητα τους ως προς τα «θέλω» του, κι όχι με βάση την ιδιαιτερότητα της μοναδικότητάς ως διαφορετικές υπάρξεις. 
Σε αυτή τη πραγματικότητα έρχεται ο Φερνάντο Πεσσόα να ταράξει τα νερά και να προβληματίσει. 
«Ζητώ συγνώμη που δεν απαντώ, αλλά λάθος δικό μου δεν είναι που δεν αντιστοιχώ σ’ αυτόν που σε ‘μένα αγαπάτε». 
Εφόσον ο σύγχρονος άνθρωπος συνήθισε να θεωρεί τον εαυτό του ως τον ακρογωνιαίο λίθο της ύπαρξης, έφτασε στο σημείο να πιστεύει πως τα πάντα ―και, κυρίως, οι υπόλοιποι― οφείλουν να υποταχτούν στις προτιμήσεις του. Θέλει και απαιτεί όλοι οι υπόλοιποι να προσαρμόζονται στις ανάγκες του και να καλύπτουν εξολοκλήρου τα «θέλω» του. Να συμπεριφέρονται, να μιλάνε, να πράττουν, και ―κυρίως― να «είναι» όπως αυτός θέλει. 
Φυσικά, κάτι τέτοιο είναι εντελώς παράλογο, και οι συνέπειες είναι καταστροφικές για τη ψυχική του υγεία. Ζει μέσα σε έναν κόσμο ιδεατών ειδώλων και εξιδανικευμένων ανθρώπων, που φυσικά καταρρέει μέσα από την χειροπιαστή επαφή. Έχει ορίσει εκ των προτέρων πώς θα ήθελε να είναι οι άνθρωποι γύρω του, φαντασιώνεται καταστάσεις, και ζει νοητά μέσα σε αυτές, επενδύοντας  συναισθηματικά σε εκτιμήσεις άτοπες και άλογες. 
Το αναμενόμενο αποτέλεσμα φυσικά είναι η απογοήτευση, η οποία απορρέει από την κατάρρευση των ειδώλων. Όταν ο άνθρωπος αντικρίζει την πραγματική όψη των συνανθρώπων του, καθώς τους βγάζει τα προσωπεία τα οποία ο ίδιος τους φόρεσε, βιώνει τη φρίκη του ανεκπλήρωτου, αλλά και τον θάνατο της ελπίδας του.
«Ο καθένας μας είναι πολλοί εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι. Άλλοι με βλέπουν αλλιώς και πάλι λάθος κάνουν.»
Η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση χαρακτηρίζεται κυρίως από τη πολυμορφία και το χάος της διπολικής φύσης της. Πολλοί σπουδαίοι στοχαστές, όπως ο Ντοστογιέφσκι και ο Έρμαν Έσσε (κυρίως στον Λύκο της Στέπας), που διείσδυσαν όσο λίγοι στη ψυχή του ανθρώπου, φρόντισαν να την αναδείξουν στα μεγαλύτερα έργα τους. Η αντίληψη πως η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι μία οντότητα μονοδιάστατη και αμετάβλητη είναι πέρα για πέρα λανθασμένη και επιφανειακή.
Το ανθρώπινο «είναι» όχι απλώς περιέχει χαοτικές και αντιστρόφως ανάλογες συνιστώσες, αλλά μάλιστα ορίζεται και υπάρχει μέσω και λόγω αυτών. Είναι ένα συνεχές «γίγνεσθαι», μπορεί να συλληφθεί εξαιτίας της εξέλιξης και της αλλαγής του, γιατί όπως έλεγε ο Αϊνστάιν:
«Η ζωή είναι σαν το ποδήλατο – για να έχεις ισορροπία, πρέπει να συνεχίσεις να κινείσαι». 
Έτσι και η ανθρώπινη προσωπικότητα, η οποία βρίσκει το μέτρο μέσω της εναλλαγής και της αέναης αναγέννησης. Ακούγεται αντιφατικό, όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό. Μάλιστα, συμβαίνει και το ακριβώς αντίστροφο ― οι άνθρωποι που δεν αλλάζουν, που επιμένουν στις ίδιες κι απαράλλαχτες νοητικές διεργασίες και συστήματα λογισμού, καταντάνε να έχουν μία στάση απέναντι στη ζωή όχι απλώς δυσλειτουργική, αλλά και αυτοκαταστροφική.
Άρρωστος ψυχικά είναι ο δογματικός άνθρωπος, ο υποστηριχτής και σημαιοφόρος των «ανυπέρβλητων» και απόλυτων αξιών και ιδεών. Ενώ, αντίστοιχα, υγιής είναι αυτός που μπορεί να αλλάζει, να αναπροσαρμόζεται, να ελίσσεται σαν το νερό (όπως αναφέρεται στον Ταοϊσμό), να καίγεται και να αναγεννιέται από τις φλόγες των παθών του, καθώς μόνο αυτός μπορεί να ακολουθήσει τη πορεία της ζωής, η οποία κάθε μέρα αλλάζει και φέρνει νέες μπόρες να αντέξουμε και φρέσκα ηλιοβασιλέματα να χαρούμε. Επειδή, όπως έλεγε ο Καμύ:
«Χαρισματικές είναι οι καρδιές που μπορούν να λυγίζουν, καθώς δεν θα σπάσουν ποτέ». 
«Μη με παίρνετε γι’ άλλον κι αφήστε με ήσυχο. Αν εγώ δεν θέλω να βρω τον εαυτό μου γιατί οι άλλοι για μένα να ψάχνουν;»
Ο τελευταίος στίχος του Πορτογάλου ποιητή μας δίνει μία μοναδική συμβουλή. Μας παροτρύνει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να εξηγούμε και να αναλύουμε τους ανθρώπους, αλλά να είμαστε διαρκώς έτοιμοι να πετάξουμε τις εκτιμήσεις μας γι’ αυτούς, και να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας απέναντί τους, μιας κι αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την ουσιαστική αποδοχή τους. 
Αυτή φυσικά δεν είναι μία παθητική, αλλά μία ολότελα ενεργητική διαδικασία, μιας και ο μόνος τρόπος για να ακολουθήσουμε και να αποδεχθούμε κάτι που αλλάζει, είναι κι εμείς οι ίδιοι να αλλάζουμε. Ο ―φαινομενικά― «σταθερός» και ο αμετακίνητος, όχι απλώς δεν δύναται να αποδεχθεί τους άλλους, αλλά ζει μία ζωή έξω και μακριά απ’ αυτούς, ενώ εκείνος που συνεχώς «γίνεται» είναι σε θέση κάθε μέρα να τους ξαναγνωρίζει, να τους μαθαίνει εκ νέου, αλλά και κάθε νύχτα να τους αποχαιρετά. 
«Οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να τις κατανοούμε, αλλά για να τις ερωτευόμαστε».
Το απόφθεγμα του Ουάιλντ όμως όχι μόνο λειτουργεί, αλλά είναι και ίσως ακόμα πιο εύστοχο αν αντικαταστήσουμε τη λέξη «γυναίκες» με τη λέξη «ανθρώπους». 
Ας ζητήσουμε λοιπόν συγνώμη από τους άλλους για αυτήν την έμφυτη τάση μας στο χάος, και για τον έρωτα που μας διακατέχει για την άβυσσο. 
Και, τέλος, ας βρούμε τον εαυτό μας χάνοντάς τον.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017




Ο Βραζιλιάνος θεραπευτής Edmar Luciano στην Αθήνα  


Μας είχατε αφήσει το email σας για να σας ενημερώσουμε πότε θα είναι ξανά στην Αθήνα, Βραζιλιάνος θεραπευτής.

Φέτος θα βρεθεί ξανά κοντά μας  ο Βραζιλιάνος θεραπευτής Εντμάρ Λουσιάνο (Edmar Luciano).

Ημερομηνία : 8 Οκτωβρίου 2017    (ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΟΝΟ)

Ημέρα :
ΚΥΡΙΑΚΗ

Ώρες : 11 - 1 μ.μ.     4- 6 μ.μ.

Τόπος : Oι συναντήσεις θα γίνουν στο ξενοδοχείο
GOLDEN AGE 
Οδός Μιχαλακοπούλου 57, Αθήνα, 
Στάση Μετρό : Μέγαρο Μουσικής

Τιμή εισόδου: 15 ευρώ.

Δεν θα γίνει προπώληση προσκλήσεων.
Η προμήθεια προσκλήσεων θα γίνει στο ξενοδοχείο GOLDEN AGE, 30 λεπτά πριν την έναρξη κάθε θεραπευτικής περιόδου.


Προτείνουμε να φοράτε ανοικτόχρωμα -άνετα ρούχα και να έχετε μαζί σας ένα  μπουκαλάκι νερό το οποίο θα κρατήσετε σφραγισμένο έως το τέλος της δίωρης θεραπευτικής περιόδου. 


Ευχαριστούμε,

Σ.Ε.ΔΙ.Π.Ε.Θ.
Σύλλογος Έρευνας και Διοργάνωσης Πνευματικών και Εναλλακτικών Θεραπειών



Παρακαλούμε κοινοποιήστε το μήνυμα σε φίλους  και γνωστούς, και σε όσους πιστεύετε ότι έχουν ανάγκη 
να λάβουν πνευματική θεραπεία


Tι είναι οι πνευματικές θεραπείες;

Οι ενεργειακές/πνευματικές θεραπείες λειτουργούν μέσω της ενέργειας της Συμπόνιας και της Ανιδιοτελούς Αγάπης, με φως από το χέρι του θεραπευτή στο αιθερικό σώμα του θεραπευόμενου.

Στη Βραζιλία οι άνθρωποι που έχουν αυτό το δώρο θεωρούνται γέφυρες φωτός μεταξύ ουρανού και γης. Όντα ευλογημένα από το Θεό, οι άνθρωποι αυτοί είναι βαθιά ριζωμένοι σ’αυτόν τον πλανήτη και με ιερή απλότητα γνωρίζουν και καταλαβαίνουν τη γλώσσα του ουρανού. Σήμερα, ο Edmar Luciano είναι ένας ενδιάμεσος που φέρνει τις ευλογίες του Πατέρα μας και κάνει ενεργειακές θεραπείες με μια πολύ γρήγορη και ανώδυνη λειτουργία.

Η θεραπεία διαρκεί λίγα λεπτά, δεν δημιουργεί πόνο και εκτελείται στο πνευματικό σώμα των ανθρώπων. Οι ενέργειες του θεραπευτή δεν γίνονται αντιληπτές στην όρασή μας, αλλά στη γλώσσα της ψυχής, με την οποία και συνεργεί. Αυτός ο διάλογος με την ψυχή μας, ενεργοποιεί τη φυσική διαδικασία της ίασης σε πολλά επίπεδα.


Πληροφορίες – οδηγίες

Οι ομαδικές συνεδρίες διαρκούν συνολικά περίπου μιάμιση ώρα. Πριν από τη θεραπεία θα δοθούν λεπτομερώς πληροφορίες και οδηγίες προετοιμασίας στους συμμετέχοντες. Κατά τη διάρκεια της αναμονής ο καθένας μπορεί να συμβάλλει ενεργά δίνοντας στήριξη και αγάπη. Με τη βοήθεια του κάθε ατόμου και τη δύναμη της ανιδιοτελούς αγάπης, που ο Edmar Luciano ως μεσάζων είναι σε θέση να μεταδώσει, θα λάβει χώρα μια μεταμόρφωση που ενεργά θα μεταφέρει αρμονία, ισορροπία και υγεία σε όλους τους συμμετέχοντες.

Μερικοί άνθρωποι αισθάνονται μια αλλαγή στις αμέσως επόμενες ημέρες μετά τη θεραπεία, ενώ άλλοι πολύ αργότερα. Σε κάθε περίπτωση, ένας σπόρος έχει ήδη τοποθετηθεί για να δημιουργήσει μια αλλαγή στην δόνηση της εσωτερικής μας ενέργειας και τις προϋποθέσεις για μια νέα ισορροπία ψυχής και σώματος. Η ενέργεια που διοχετεύεται από τον Edmar Luciano και διαχέεται στον θεραπευόμενο, στοχεύει στα βαθύτερα αίτια που προκαλούν μια σωματική ασθένεια, κατευθυνόμενη όπου ο καθένας μας έχει πραγματικά ανάγκη, και δεν περιορίζεται μόνο στην θεραπεία των συμπτωμάτων της. Γι’αυτό μετά την πνευματική θεραπεία, παρατηρείται στο άτομο μια γενικότερη βελτίωση της υγείας και της διάθεσής του και όχι μόνο της πάσχουσας περιοχής που δέχτηκε την θεραπεία. Δρα συνολικά σε ψυχικό και σωματικό επίπεδο θεραπεύοντας ακόμα και ασθένειες που δημιουργούνται χωρίς να έχουν ακόμα εκδηλώσει συμπτώματα στο φυσικό σώμα.


Σημαντικές διευκρινίσεις

Διευκρινίζουμε ρητά ότι το είδος της ενεργειακής θεραπείας δεν αποκαθιστά την επιστημονική θεραπευτική ιατρική. 

Ο Edmar Luciano και οι βοηθοί του, καθώς και οι εθελοντές στην Ελλάδα, προσφέρουν αυτή τη θεραπεία ως δώρο σε όλους μας. Ωστόσο, αυτή η συνάντηση θα απαιτήσει τη συμβολή των 15 ευρώ για τη στήριξη του ταξιδιού από την Βραζιλία και τα έξοδα διοργάνωσης. Τυχόν υπόλοιπο ποσό διατίθεται, όπως κάθε χρόνο, για στήριξη φιλανθρωπικών σκοπών.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΑΙ  MH ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ: Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ
Της Κοινωνιολόγου-Συγγραφέως,  Διονυσίας Τριπολίτου
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που διαπιστώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις, σε όλα τα κοινωνικά και επαγγελματικά επίπεδα, είναι αυτό της εξάρτησης.
Μέσα από την μέθοδο της Συναλλακτικής Ανάλυσης θα σας παραθέσω την έρευνα μου, η οποία είναι ένα από τα κεφάλαια του βιβλίου μου υπό έκδοση: «Είσαι αυτός που θέλεις ή αυτός που έμαθες να είσαι; – Τα στερεότυπα και η επιρροή τους στην καθημερινότητά μας».
Θα ξεκινήσω με μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Ο Πρόεδρος: «Τι ώρα είναι;»
Απάντηση    : «Η ώρα που θέλετε, κύριε Πρόεδρε».

Ζητείστε σ’ ένα παιδί το όνομά του και η απάντηση θα δοθεί από την μητέρα του, έτσι συμβαίνει πολύ συχνά.
Κάντε μία ερώτηση όσον αφορά στα οικονομικά μίας οικογένειας στην σύζυγο, και θα δείτε ότι συχνά απαντά ο άνδρας αντί αυτής.
Το ίδιο συμβαίνει αν ρωτήσετε έναν εργάτη παρουσία του διευθυντή, μία πληροφορία σε σχέση με την παραγωγή της ημέρας, ε λοιπόν, ο διευθυντής είναι αυτός που θα απαντήσει.
Αυτές οι παρόμοιες περιπτώσεις μπορούν να είναι ένα σημάδι της ιδιαίτερης σχέσης που ονομάζεται συμβιωτική.
Α. Η ΣΧΕΣΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ
Μία σχέση ανάμεσα σε δύο άτομα μπορεί να είναι μία σχέση αυτονομίας. Τα δύο άτομα είναι ανεξάρτητα το ένα από το άλλο και βάζουν από κοινού τα έσοδά τους.
Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ σχέση είναι η σχέση,  όπου τα δύο άτομα είναι κυριολεκτικά εξαρτημένα το ένα από το άλλο.
Υπάρχει ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ όταν δύο ή περισσότερα πρόσωπα συμπεριφέρονται σαν να ήταν όλα μαζί ένα άτομο. Πράγματι κανένα από τα δύο άτομα δεν λειτουργεί με τις τρεις καταστάσεις του ΕΓΩ του, και κανένα απ’ αυτά δεν είναι αυτόνομα.
Β. ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗΣ
Το χαρακτηριστικό της «συμβιωτικής» που αφορά την σχέση ανάμεσα σε δύο άτομα είναι ότι οι περισσότερες Συναλλαγές τους είναι «παράλληλες»: ΓΟΝΕΑΣ- ΠΑΙΔΙ:
α) η επιβίωση του κάθε ατόμου εξαρτάται απ’ αυτήν του άλλου.
π.χ.: – Μία επιχείρηση που έχει δυσκολίες με την αποχώρηση του  Προέδρου της, λόγω σύνταξής του.- Ένας πρόεδρος που αυτοκτονεί λόγω του ότι έπεσε έξω η επιχείρηση.
β) Το άτομο μπορεί να εντοπίσει ότι είναι εγκλωβισμένο μέσα σε μία «συμβιωτική σχέση», από την στιγμή που θα ταυτίσει τον εαυτό του με κάποιον ή με κάτι που δεν είναι και που ουσιαστικά δεν θα ήθελε να κάνει.
π.χ.:- Ένας υπάλληλος που υποστηρίζει, μέχρι και τα πιο σοβαρά λάθη του διευθυντή του. -Ένας διευθυντής τομέα που απαντά στην ερώτηση που απευθύνεται σ’ έναν από τους υπαλλήλους του.
γ) Όταν δύο άτομα κάνουν ένα. Αυτό εκφράζει μεταξύ τους μία επιφανειακή ένωση, που αντιπροσωπεύεται αποτελεσματικά. Συνολικά έχουν σχέση ανάμεσα τους μόνο τρεις Καταστάσεις του ΕΓΩ.
Στην Συμβιωτική
Ενώ στην σχέση αυτονομίας

δ) Η «Συμβιωτική Σχέση» είναι βασικά μία σχέση ΓΟΝΕΑ-ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ  και αποκλείει τις ικανοποιητικές συναλλαγές ΓΟΝΕΑ-ΓΟΝΕΑ, ΓΟΝΕΑ-ΕΝΗΛΙΚΑ, ΕΝΗΛΙΚΑ-ΕΝΗΛΙΚΑ, και ΠΑΙΔΙ-ΠΑΙΔΙ.
Σε μία «συμβιωτική σχέση», μόνο δύο τύποι συναλλαγών είναι δυνατοί μεταξύ των ενεργοποιημένων Καταστάσεων του ΕΓΩ: ΓΟΝΕΑΣ-ΠΑΙΔΙ, ΕΝΗΛΙΚΑΣ-ΠΑΙΔΙ.
Π.χ.: Η «συμβιωτική σχέση» μεταξύ ενός αυταρχικού διευθυντή και ενός προσαρμοσμένου υπαλλήλου εμφανίζεται σχηματικά ως εξής:

ε) Η σκέψη και ο συλλογισμός του ΕΝΗΛΙΚΑ παίζει έναν πολύ μικρό ρόλο στην «συμβιωτική», διότι ο ΕΝΗΛΙΚΑΣ είναι πάντα «μολυσμένος».
Οι συναλλαγές Ε-Ε είναι δυνατές είτε κάτω από το έλεγχο του ΓΟΝΕΑ είτε κάτω από τον έλεγχο του Προσαρμοσμένου ΠΑΙΔΙΟΥ.

Γ. Η ΑΝΤΙΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ ΑΛΥΣΙΔΑ
Η ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ είναι μία σχέση με «εύθραυστη ισορροπία». Της χρειάζεται λοιπόν αντίβαρο. Το βρίσκει με δύο τρόπους:
1.    Η αντισυμβιωτική σχέση που ισορροπεί την συμβιωτική σχέση:
Π.χ.: ΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ – ως προς τον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα, ο σύζυγος παίζει τον ρόλο του ΓΟΝΕΑ και του ΕΝΗΛΙΚΑ, και η γυναίκα περιορίζεται στον ρόλο του Εξαρτημένου ΠΑΙΔΙΟΥ.
Π.χ.: ΑΝΤΙΣΥΜΒΙΩΤΙΚΗ -Ως προς την οικογενειακή ζωή, συνήθως ο άνδρας συμπεριφέρεται σαν το πιο εξαρτημένο από τα παιδιά της γυναίκας του.
2.    Η Συμβιωματική αλυσίδα που μεταβιβάζει την ανισορροπία:
Δ. ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ-ΥΠΕΡΤΙΜΗΣΗ
Στα ενήλικα άτομα η «συμβιωτική» εκφράζεται με μία «φανταστική εξάρτηση» και όχι πλέον με μία «πραγματική εξάρτηση» όπως συμβαίνει στην παιδική ηλικία. Πράγματι το μικρό παιδί εξαρτάται από φυσικής πλευράς (ΠΑΙΔΙ), από πρακτικής πλευράς (ΕΝΗΛΙΚΑΣ), και από κοινωνικής πλευράς (ΓΟΝΕΑΣ), από τα άτομα που ασχολήθηκαν μαζί του.
Αυτή η πραγματική εξάρτηση εκφράζεται λοιπόν από μία «συμβιωτική σχέση» χωρίς μόλυνση.
Κατάσταση εξάρτησης (περασμένη-πραγματική)
Αντίθετα η «ψυχολογική εξάρτηση» ενός μεγάλου ατόμου σε σχέση μ’ ενός άλλου είναι «φανταστική». Προϋποθέτει την ύπαρξη «μολύνσεων» και «αποκλεισμών» στις Καταστάσεις του Εγώ, στα άτομα που είναι σε «συμβιωτική σχέση».
Έτσι ένας υπάλληλος που είναι σε «συμβιωτική σχέση», «παραλύει» στην εργασία του μόλις βρεθεί απέναντι στον διευθυντή του, εφόσον έχει την εντύπωση πως ο διευθυντής του τα ξέρει όλα και κείνος δεν ξέρει τίποτα. Από κει και πέρα, υποτιμά τις ικανότητές του και υπερτιμά αυτές του διευθυντή του.
Φαίνεται ξεκάθαρα πως αυτός ο υπάλληλος περιορίζεται με την φαντασία του μέσα στον τύπο σχέσης που έζησε με τον πατέρα του όταν ήταν παιδί.
Η περίπτωση δεν είναι σπάνια ως προς τις σχέσεις γονέα-παιδιού, ανάμεσα σε διευθυντές και υπαλλήλους και είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε έμφαση στις «λέξεις» πατέρας, και διευθυντής.
Εάν η σχέση είναι σχέση αυτονομίας, ο υπάλληλος του παραδείγματος μας θα έλεγε: «γνωρίζω κάποια πράγματα και ο διευθυντής μου επίσης».
Π.χ.: – Έχω πανεπιστημιακές γνώσεις και κείνος έχει εμπειρίες.
– Είμαι δημιουργικός και κείνος δυναμικός.
Έτσι δεν θα υποτιμούσε ούτε τον εαυτό του, αλλά ούτε και του διευθυντή του. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα έβγαζε καλύτερα αποτελέσματα από την αμοιβαία συνεργασία μέσα σ’ ένα συλλογικό πνεύμα.
Καμία Κατάσταση του ΕΓΩ δεν θα αποκλειόταν από την σχέση τους και θα συμπεριλάμβανε όλες τις μορφές συναλλαγής.
Είναι δυνατόν να Υπερτιμηθεί (ή να Υπερτιμηθεί):
1- Ένα πρόβλημα
π.χ: – Αυτό δεν είναι πρόβλημα.
– Εάν είναι το μόνο πρόβλημά σας, μην παραπονιέστε!
2- Μία λύση
π.χ.: – Αυτή η λύση δεν είναι εφικτή.
– Μα αν ήταν δυνατόν θα το είχαμε κάνει.
3- Η δυνατότητα να επιλυθεί ένα πρόβλημα
π.χ.: – Τα πράγματα ήταν πάντα έτσι.
– Ξέρετε ότι δεν εξαρτάται από μας.
– Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε γι αυτό.
4- Ένα άτομο ή κάποια άλλη Κατάσταση του ΕΓΩ
π.χ.: – Να σκέφτεστε πρώτα, και να μην κάνετε ανόητες ερωτήσεις!
-Βλέπετε πάντα προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.
Θα παρατηρήσουμε ότι κάθε υποτίμηση ή υπερτίμηση εκφράζεται με «χιαστές συναλλαγές»:
Π.χ.:    ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ της διαίσθησης. (ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΠΑΙΔΙ)
Π.χ.: ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ της ΛΟΓΙΚΗΣ (ΕΝΗΛΙΚΑΣ)
Π.χ.: ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ του ηθικού διδάγματος (ΓΟΝΕΑΣ)
Εάν ένα άτομο έχει υποτιμηθεί επανειλημμένως, κινδυνεύει ν’ αφομοιώσει την υποτίμηση και να αποκλείσει μία Κατάσταση του ΕΓΩ.
Η υποτίμηση δεν διορθώνει την συμπεριφορά του ατόμου, αλλά την τροποποιεί βίαια, παρασύροντας μία εσωτερική διαίρεση και μία διατάραξη στην λειτουργία της Κατάστασης του ΕΓΩ, που σημαδεύτηκε.
Ε. ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΠΑΘΗΤΙΚΕΣ ΦΟΡΜΟΥΛΕΣ
Όπως είδαμε, ο ΕΝΗΛΙΚΑΣ παίζει πολύ λίγο ρόλο στην «συμβιωτική». Άρα, η «συμβιωτική» εκδηλώνεται επίσης με την μη-λύση των προβλημάτων, δηλ. την παθητικότητα. Υπάρχουν τέσσερις μορφές συμπεριφορικής παθητικότητας, που συνδέονται με την λύση ενός προβλήματος:
1.    να μην κάνει κάποιος τίποτα.
2.    Να υπέρ-προσαρμόζεται.
3.    Η αναταραχή.
4.    Η ανικανότητα ή η βιαιότητα.
Αν κάποιος καταφέρει να βγει από μία μορφή παθητικότητας, τις περισσότερες φορές θα μετακυλήσει σε κάποια άλλη από τις τρεις.
Η υπέρ-προσαρμοστικότητα θεωρείται μία μορφή παθητικότητας μέσα στην οποία η ενέργεια είναι «καναλισαρισμένη». Είναι επίσης η μορφή παθητικότητας που δίνει την δυνατότητα να περάσει το άτομο στην πραγματική στάση λύσης του προβλήματος.
Η αλλαγή του ατόμου μπορεί να γίνει:
1.    Εντοπίζοντας τις συμβιωτικές σχέσεις.
2.    Εντοπίζοντας τις υποτιμήσεις και υπερτιμήσεις μέσα στις σχέσεις του.
3.    Εντοπίζοντας τις παθητικές φόρμουλες που συντηρεί και να τις αντιστρέψει σε δημιουργικότητα.
4.    Αναπτύσσοντας και βάζοντας σε εφαρμογή μία ενέργεια μεταμόρφωσης που θα του επιτρέψει μία «αυτόνομη»σχέση, με ανοιχτές επικοινωνίες. Μια σχέση   αποτελεσματική και αξιόλογη για τον ίδιο και για τους άλλους. Μια σχέση που θα αποδέχεται την δυνατότητα ανάπτυξης και του εαυτού του και των άλλων και που θα βιώνει μέσα στο ίδιο πλαίσιο το πραγματικό νόημα της ζωής.
©Typologos.com 2012

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Κύκλος Φωτός - Kyklos Fotos: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ Α...

Κύκλος Φωτός - Kyklos Fotos: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ Α...: ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΛΙΜΟΥ Ο Δήμος Αλίμου και ο Θουκυδίδειος Οργανισμός Πολιτισμού και Αθλητισμο...

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΗΡΕΜΙΑΣ & ΨΥΧΙΚΗΣ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΑΛΙΜΟΥ



Ο Δήμος Αλίμου και ο Θουκυδίδειος Οργανισμός Πολιτισμού και Αθλητισμού Δήμου Αλίμου καινοτομούν βάζοντας σε εφαρμογή ένα πιλοτικό, αγχολυτικό και πολλαπλά ευεργετικό πρόγραμμα για τους συμπολίτες μας.
Καθώς όλοι δίνουμε προτεραιότητα στις υποχρεώσεις μιας εξαντλητικής καθημερινότητας, αφήνουμε πίσω το πολυτιμότερο που έχουμε... τον εαυτό μας.
Σε αυτό το πρόγραμμα θα μάθουμε να επιλέγουμε ξανά μια αρμονική σχέση με τον εαυτό μας, αλλά και με τους γύρω μας. 
Ο στόχος του προγράμματος "Τρόπος Ζωής" είναι ολιστικός και απόλυτα βιωματικός. Αφορά το σώμα, το συναίσθημα και την ψυχή, ενώ λειτουργεί σαν ασπίδα προστασίας του ανθρώπινου οργανισμού με αποτέλεσμα τα παρακάτω οφέλη.
Μαθαίνω να:
  • ΑΝΑΠΝΕΩ ΣΩΣΤΑ
  • ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΩ ΤΟ ΑΓΧΟΣ
  • ΙΣΟΡΡΟΠΩ ΤΟ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
  • ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ
  • ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ
  • ΕΝΙΣΧΥΩ ΤΟ ΑΝΟΣΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΜΟΥ
  • ΡΥΘΜΙΖΩ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ ΜΟΥ
  • ΔΙΑΤΗΡΩ ΤΗΝ ΕΥΕΞΙΑ ΜΟΥ
  • ΣΥΝΔΕΟΜΑΙ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΑ
  • ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΥ
  • ΑΛΛΑΖΩ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ
  • ΕΝΙΣΧΥΩ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ
  • ΑΥΞΑΝΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ ΜΟΥ
  • ΕΝΔΥΝΑΜΩΝΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ
  • ΕΝΙΣΧΥΩ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΜΟΥ
  • ΔΙΑΤΗΡΩ ΘΕΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ
  • ΒΑΔΙΖΩ ΣΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
  • ΣΧΕΤΙΖΟΜΑΙ ΜΕ ΑΡΜΟΝΙΑ

Τμήματα:
Πρωινό:                      Κάθε Πέπμτη  9:30 - 11.30 π.μ.
Έναρξη:                       05/10/2017

Απογευματινό:         Κάθε Τετάρτη 20:00-22:00μ.μ
Έναρξη:                       04/10/2017

Τόπος διεξαγωγής: Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αλίμου (Λεωφόρος Ιωνίας 24)
Συμμετοχή: 20,00 ευρώ/μήνα ή 5,00 ευρώ/συνεδρία.

Υπεύθυνη για το Πρόγραμμα είναι η κα. Έλενα Αθανασογιαννοπούλου (Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας - Συντοντίστρια Συστημικών Αναπαραστάσεων).
Δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα: 210 9942500-550-551


Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

3 βασικοί εχθροί της αυτοπεποίθησης και πως να τους πολεμήσεις...

3 βασικοί εχθροί της αυτοπεποίθησης και πως να τους πολεμήσεις...

Συνήθως λέμε στους ανθρώπους πως να χτίσουν την αυτοπεποίθηση και να βελτιώσουν την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους και όχι ποιοι είναι οι εχθροί της. Αν γνώριζες ποιοι είναι οι παράγοντες που καταστρέφουν την αυτοπεποίθηση θα ήσουν ικανή να τους παλέψεις ή τουλάχιστον να τους αποφύγεις και να έχεις έτσι υψηλότερη αυτοεκτίμηση.

Η ψυχολόγος Δήμητρα Ζάφειρα σου αναλύει τους τρεις βασικότερους εχθρούς και σου εξηγεί πως να τους χειριστείς ώστε να βγεις κερδισμένη...


ΕΧΘΡΟΣ 1ος: Ο τρόπος σκέψης
Οι άνθρωποι δεν έχουν ή τους λείπει η αυτοπεποίθηση όχι γιατί είναι κακοί ή ανεπαρκείς. Χάνουμε σταδιακά την αυτοεκτίμησή μας σαν αποτέλεσμα των αρνητικών σκέψεων που περνούν από το μυαλό μας. Δεν είναι ο τρόπος που είναι τα πράγματα, αλλά μερικές φορές ο τρόπος που τα βλέπουμε.

Η αυτοπεποίθηση καταστρέφεται από τον αρνητικό τρόπο που μιλάμε για τον εαυτό μας, τη λανθασμένη/ διαστρεβλωμένη ερμηνεία των γεγονότων, τις περιορισμένες αντιλήψεις που τρέφει κάποιος για τον εαυτό του και τα λανθασμένα μοτίβα σκέψης.

Αν κάποιος που είχε αυτοπεποίθηση ανταλλάξει “μυαλά” και όχι απαραίτητα παρελθόν/εμπειρίες (απορρίψεις ή αποτυχίες) με κάποιον που μέχρι τώρα του λείπει αυτοεκτίμηση, πιστέψτε με και ο πρώτος θα χάσει την αυτοεκτίμησή του πολύ γρήγορα. Μόνο και μόνο απ’ την ανταλλαγή του τρόπου σκέψης.


ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
Δοκίμασε να δεις πως σχηματίζονται οι αρνητικές πεποιθήσεις για τον εαυτό σου και πως αυτές καταστρέφουν την αυτοπεποίθησή σου. Να παρατηρήσεις τα αρνητικά μοτίβα σκέψης και πως αυτά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και τα γεγονότα. Πόσο συχνά τα χρησιμοποιείς; Υπάρχουν εναλλακτικοί τρόποι σκέψης που θα μπορούσες να αναπτύξεις;

Παρατήρησε και κατάγραψε την αρνητικολογία για τον εαυτό σου που βοηθά στην αργή και υπόγεια καταστροφή της αυτοπεποίθησης.



ΕΧΘΡΟΣ 2ος: Ο λανθασμένος τρόπος ανατροφής
Ο καλύτερος τρόπος να καταστρέψεις την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση ενός παιδιού και να δημιουργηθεί τελικά ένας ενήλικας γεμάτος ανασφάλεια, αρνητισμό και αμφιβολία για τον εαυτό του και τις ικανότητές του είναι:

-Π.χ. το ξύλο και οι σωματικές τιμωρίες. Αυτές γεννούν φόβο και τρόμο. Ένα παιδί μαθαίνει να πιστεύει πως ό,τι κάνει είναι λάθος, εκείνο ΟΛΟΚΛΗΡΟ είναι ένα λάθος και για αυτό το λάθος πρέπει να πληρώσει ένα τίμημα. Το αποτέλεσμα στην ενήλικη ζωή; Μεγάλοι άνθρωποι, ενήλικα άτομα που δυσκολεύονται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, να πάρουν αποφάσεις και που πιστεύουν ότι δεν αξίζουν και για αυτό δεν αξιώνουν, ούτε διεκδικούν την καλή συμπεριφορά των άλλων. Ενήλικες κακοποιημένοι, αυτοτιμωρητικοί, υποτακτικοί, θύματα.

-Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η υπερβολική κριτική, εχθρότητα και αμφισβήτηση των ικανοτήτων του παιδιού. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι το ίδιο με τα σωματικά χτυπήματα. Και εδώ το παιδί “χτυπιέται” και τα σημάδια που μένουν μπορεί να είναι μη ορατά και βαθύτερα. Μεγαλώνοντας γίνονται ενήλικες που πιστεύουν ότι είναι άχρηστοι, ανίκανοι και ανεπαρκείς, ανάξιοι για το καθετί.


ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
Το παρελθόν ευτυχώς ή δυστυχώς δεν διορθώνεται. Το κουβαλάει κανείς μαζί του σαν προσωπικό παράσημο. Το γεγονός, όμως, ότι δεν διορθώνεται κάτι δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει καταδικαστικό για το υπόλοιπο της ζωής. Θυμήσου! Τα πάντα είναι τρόπος σκέψης. Κάθε άνθρωπος είναι καλός σε κάτι. Βρες τις επιτυχίες σου. Βρες τον τομέα στον οποίο έχεις πετύχει κάτι. Κατάγραψε τα στοιχεία του εαυτού σου που αγαπάς και θαυμάζεις, τα καλά σου στοιχεία. Ζήτησε από τους οικείους σου να κάνουν το ίδιο και κυρίως αν όλοι υπήρξαν σκληροί μαζί σου, εσύ απόφυγε να κάνεις το ίδιο. Αντιμετώπισε τον εαυτό σου με επιείκια και συγχώρεση. Στόχος πρέπει να είναι όχι η τελειότητα, αλλά το να γίνει ο καθένας το καλύτερο που μπορεί.



ΕΧΘΡΟΣ 3ος: Τα τοξικά άτομα της ζωής σου

Αυτοί δηλαδή που έχουν δηλητηριώδη επίδραση πάνω σου, που θολώνουν την ικανότητά σου να αξιολογείς, να αντιμετωπίζεις και να κρίνεις δίκαια τον εαυτό σου. Υπάρχουν εκείνοι που σε περιτριγυρίζουν και σαν συναισθηματικά βαμπίρ απομυζούν ακόμα και την τελευταία ρανίδα δύναμης δικής σου για να την καρπωθούν για τη δική τους επιβίωση. Άνθρωποι που ξέρουν μόνο να παίρνουν, υλικά και συναισθηματικά, μερικές φορές ενδεδυμένοι πανέξυπνα με τον πανίσχυρο μανδύα του θύματος, άνθρωποι που σε αφήνουν άδεια, χωρίς αυτό το συναίσθημα που συνοδεύει την καθαρτική διαδικασία της προσφοράς. Αυτοί είναι η μία κατηγορία. Η άλλη, που κατά τη γνώμη μου είναι χειρότερη γιατί είναι δυσδιάκριτη, είναι η κατηγορία των ανθρώπων εκείνων που είναι οι κρυφοί, προσωπικοί σας σαμποτέρ. Που δεν ενισχύουν, που δεν υποστηρίζουν, που θα τονίσουν το ελάττωμα, την αδυναμία σου, που απειλούνται από τη δική σου πρόοδο και δυσανασχετούν όταν σε βλέπουν να ανθίζεις. Θα μπορούσαν να κρύβονται πίσω από το πρόσωπο της καλύτερής σου φίλης, του συντρόφου ή των γονέων σου. Άτομα εκ φύσεως ανταγωνιστικά και γεμάτα ανασφάλειες που φθονούν ό,τι ή όποιον πάει να τα ξεπεράσει.


ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ...
Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, θα έλεγα σε περίπτωση που δεν μπορείς να αποφύγεις τέτοια άτομα, να τα χρησιμοποιήσεις στη ζωή σου σαν ενισχυτικό της επιθυμίας σου για αυτοβελτίωση. Μερικές φορές αυτοί οι άνθρωποι είναι καλύτεροι κι από εχθροί! Το εμπόδιο που τοποθετούν στο δρόμο σου κράτησέ το για να δεις αν έμαθες να πηδάς ψηλότερα απ’αυτό. Για να γίνει βέβαια κάτι τέτοιο θα πρέπει πρωτίστως να έχεις αναγνωρίσει τους τοξικούς της ζωής σου και να εκλαμβάνεις τη δράση τους σαν κάτι δεδομένο που έχει να κάνει με εκείνους και όχι με τη δική σου προσωπική αξία και ικανότητα. Κάνε αυτά τα άτομα τους προσωπικούς εκγυμναστές της αυτοπεποίθησής σου.

Υπάρχουν κι άλλοι πιο επιφανειακοί αλλά εξίσου αποτελεσματικοί τρόποι τόνωσης της αυτοπεποίθησης. Για παράδειγμα, η βελτίωση της σωματικής σου εικόνας, μέσω γυμναστικής και/ή ενός προσεγμένου στιλ. Να θυμάσαι, βέβαια, ότι όπως ξαφνικά δεν μπορούμε να αποκτήσουμε την προσωπικότητα κάποιου άλλου, έτσι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε και την όψη κάποιου άλλου. Μπορούμε, όμως, να βελτιώσουμε αυτό που έχουμε.

Επίσης, πρέπει να έχεις ένα στόχο που να είναι ρεαλιστικός, εφικτός. Αυτός ο στόχος για την καθεμία από εσάς μπορεί να είναι διαφορετικός. Πρώτα πρέπει να αποφασίσεις τι ακριβώς θέλεις να πετύχεις κι έπειτα με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό.

Καλή τύχη κορίτσια!
http://www.tlife.gr