Translate

Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Γλώσσα του σώματος: Αναγνωρίστε τα σημάδια
Αποτέλεσμα εικόνας για γλωσσα σωματος

glossa-tou-somatos-anagnoriste-ta-simadia
Στην παιδική ηλικία όλοι οι άνθρωποι μιλούν τη γλώσσα του σώματος άπταιστα. Γιατί όσο μεγαλώνουμε όμως χανόμαστε στη…μετάφραση;
Το να μπορεί κανείς να αναγνωρίζει τα σημάδια, που στέλνει κάποιος άλλος άνθρωπος, χωρίς να χρειάζεται να «αρθρώσει» λέξη, είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Επειδή βέβαια η παρερμηνεία των μη λεκτικών σινιάλων είναι σύνηθες φαινόμενο, ας μάθουμε να διαβάζουμε το…αλφαβητάρι της γλώσσας του σώματος.
Πόσο κοντά στέκεται;
Η απόσταση, που στέκεστε απέναντι σε κάποιον άλλον είναι το νούμερο ένα στη γλώσσα του σώματος. Όσο πιο μικρή η απόσταση, τόσο πιο «ζεστές» είναι οι σκέψεις που κάνετε ο ένας για τον άλλον. Αντίθετα, αν κάποιος στέκεται μακριά, αυτό σημαίνει ότι δεν τον αφορά ούτε ο συνομιλητής ούτε η κατάσταση που βιώνει.
Εάν βέβαια κινηθείτε ελαφρώς προς το μέρος του και αυτός μετακινηθεί πιο μακριά, αυτό σημαίνει ότι δε θέλει η σχέση σας να είναι κάτι παραπάνω από ότι ήταν μέχρι τώρα, ενώ αν δεν κινηθεί, τότε τα αισθήματα είναι αμοιβαία (και δεν μιλάμε μόνο σε αισθηματικό επίπεδο αλλά για κάθε είδους σχέση).
Στην περίπτωση δε, που ο συνομιλητής σας, σας πλησιάσει ακόμα περισσότερο, τότε είστε σε καλό δρόμο, καθώς αυτό είναι ένα σινιάλο ότι του αρέσει πολύ η παρέα σας και νιώθει αρκετά άνετα μαζί σας. Ωστόσο μην ξεχνάτε ότι ο προσωπικός χώρος του καθενός ποικίλει ανάλογα με το κοινωνικό και πολιτισμό του υπόβαθρο.
Προσοχή στο κεφάλι
Όταν κάποιος γέρνει υπερβολικά το κεφάλι του ή χαμογελά ενώ γέρνει, αυτό είναι ένδειξη συμπάθειας ακόμα και φλερτ. Εάν όμως έχει χαμηλωμένο το κεφάλι, τότε σημαίνει ότι κάτι έχει να κρύψει. Δώστε σημασία σε αυτό καθώς υπάρχουν και…υποκατηγορίες. Μπορεί κάποιος να είναι ντροπαλός, να έχει θιχτεί, να μην σας εμπιστεύεται ή πολύ απλά να έχει μία διαφορετική άποψη και με την κίνηση αυτή να προστατεύει τον εαυτό του. Σε περίπτωση δε, που έχει χαμηλώσει το κεφάλι έπειτα από μια διευκρίνιση, ίσως να έχει δεύτερες σκέψεις για το αν αυτό που είπε είναι σωστό. Βέβαια σε μερικές κουλτούρες, όταν κάποιος χαμηλώνει το κεφάλι του είναι απλά ένδειξη σεβασμού.
Εάν ωστόσο η κλίση του κεφαλιού συνοδεύεται από χαμόγελο, αυτό σημαίνει ότι η ατμόσφαιρα είναι πιο παιχνιδιάρικη και ο συνομιλητής σας σκέφτεται τα καλύτερα για σας.
Κοιτάξτε τον κατάματα
Οι άνθρωποι που αποφεύγουν να σας κοιτάξουν κατάματα είτε είναι νευρικοί, είτε λένε ψέματα ή δεν σας προσέχουν, όταν τους μιλάτε, ενδεχομένως επειδή δεν τον πείθετε ή δεν τον ενδιαφέρουν αυτά που λέτε.
Ωστόσο αν κάποιος επιμένει να κοιτάει το…πάτωμα, ενδεχομένως να μην πρόκειται για κάποιον αγενή, αλλά απλά για κάποιον ντροπαλό και συνεσταλμένο.
Οι άνθρωποι επίσης έχουν την τάση να κοιτούν κάτω όταν είναι ενοχλημένοι ή θέλουν να κρύψουν κάτι, που αφορά σε συναισθηματική κυρίως κατάσταση. Όταν κοιτούν στο πάτωμα, αυτό σημαίνει ότι σκέφτονται τι να πουν ή απλά αισθάνονται άσχημα για κάτι που προφανώς εσείς αγνοείτε.
Στον τομέα των πολιτισμικών διαφορών βέβαια, όταν κάποιος από άλλη χώρα δεν σας κοιτά στα μάτια είναι ένδειξη επίσης σεβασμού καθώς το να κοιτά κάποιον, που ανήκει στο στενό του οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον, κατάματα ίσως είναι δείγμα προσβολής.Όταν κοιτάξετε τον άλλον κατάματα και δείτε τις κόρες του να διαστέλλονται, αυτό είναι καθαρό σημάδι ότι το άτομο αυτό ενδιαφέρεται για σας. Έχετε κατά νου βέβαια ότι αυτό ισχύει μόνο αν το άτομο αυτό είναι…νηφάλιο, καθώς οι κόρες των ματιών διαστέλλονται μετά απο χρήση αλκοόλ και ουσιών.Ελέγξτε τα χέρια
Τα σταυρωμένα χέρια στη γλώσσα του σώματος σημαίνουν ότι τα άτομα που το κάνουν είναι ιδιαίτερα εσωστρεφή, χωρίς πολλές κοινωνικές συναναστροφές. Αν και σε πολλούς αυτή η κίνηση είναι απλή συνήθεια, η οποία ωστόσο δείχνει ότι το άτομο αυτό είναι ελαφρώς συντηρητικό ή νιώθει άβολα με την εμφάνισή του.Σε περίπτωση όμως που τα χέρια είναι σταυρωμένα και τα πόδια ανοιχτά, αυτό είναι ένδειξη σκληρότητας ή επίδειξης εξουσίας.
Αν κάποιος τρίβει τα χέρια του ή με κάποιον τρόπο ακουμπά τον εαυτό του, τότε αυτό σημαίνει ότι νιώθει άβολα και ανυπομονεί να τελειώσει η συνομιλία μαζί σας. Αν βέβαια κάποιος έχει ελεύθερα τα χέρια του και χαλαρά πίσω από το κεφάλι, αυτό δείχνει έναν άνθρωπο ανοιχτό στη συζήτηση ενώ αν ακουμπά τα χέρια του στους μηρούς του, τότε μάλλον είναι ανυπόμονος και περιμένει κάτι από εσάς.
Σε περίπτωση όμως που δείτε τον συνομιλητή σας να έχει τα χέρια του κλειστά ή σφιγμένα, αυτό είναι σίγουρο σινιάλο ότι κάτι που είπατε τον εκνεύρισε.
Προσοχή στις νευρικές κινήσεις
Αν δείτε τον συνομιλητή σας να χτενίζει τα μαλλιά του προς τα πίσω με τα χέρια του, αυτό είναι δείγμα ότι του αρέσετε. Αν αυτό συμπληρώνεται από ένα ελαφρύ σήκωμα του φρυδιού όμως, είναι σινιάλο ότι δεν συμφωνεί καθόλου μαζί σας.
Στην περίπτωση δε, που ο συνομιλητής σας φοράει γυαλιά και συνεχώς τα πιέζει προς τη μύτη του σαν να τα τοποθετεί ξανά και ξανά στη θέση τους, κάνοντας παράλληλα και ένα ελαφρύ συνοφρύωμα, αυτό σημαίνει ξεκάθαρα πλέον ότι η άποψή του απέχει έτη φωτός μακριά από τη δική σας.
Τα χαμηλωμένα φρύδια βέβαια και μια ελαφριά γκριμάτσα (αυτή που κάνει το μέτωπο να ρυτιδώσει ελαφρά) σημαίνει ότι ο συνομιλητής σας σκέφτεται σοβαρά αυτό που του είπατε ενώ αν το βλέμμα του είναι χαμένο στο διάστημα, τότε δύο πράγματα συμβαίνουν: είτε σκέφτεται με ιδιαίτερη προσήλωση κάτι από το παρελθόν ή πολύ απλά, σκέφτεται εσάς.
Και η σειρά των ποδιών
Ένα γρήγορο κτύπημα, η μετατόπιση του βάρους, ένα γελάκι ή μια κίνηση του ποδιού, τις περισσότερες φορές σημαίνει ότι το άτομο που έχετε απέναντί σας είναι ανυπόμονο, συγκινημένο, νευρικό ή φοβισμένο.
Βέβαια το ελαφρύ χτύπημα του ποδιού εξαρτάται από το σύνολο της συνομιλίας ή της κατάστασης στην οποία βρίσκεται κάποιος.
Αν μιλάτε με κάποιον και επιμένετε να χτυπάτε το πόδι σας είναι ένδειξη ότι απλά θέλετε να φύγετε και μάλιστα για κάπου συγκεκριμένα. Αν αλλάζετε σταυροπόδι, τότε πολύ απλά βαριέστε, ενώ αν κατά τη διάρκεια του φλερτ τα πόδια σας αγγίζονται κατά λάθος αυτό είναι ένδειξη νευρικότητας και ενθουσιασμού. Αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς σε τέτοιες καταστάσεις οι περισσότεροι νιώθουν άβολα.Στην περίπτωση που ο συνομιλητής κάθεται με τα πόδια σταυρωμένα στους αστραγάλους, αυτό είναι σαφής ένδειξη απόλυτης άνεσης ενώ αν είναι όρθιος με τα πόδια του μονίμως (σχεδόν) κολλημένα ή σταυρωμένα, πιθανόν αυτό να σημαίνει ότι προσπαθεί να είναι καθώς πρέπει, κατά μία έννοια.Μερικοί άνθρωποι μάλιστα συνηθίζουν να τοποθετούν τα πόδια τους δείχνοντας την κατεύθυνση που θέλουν να πάνε ή εκεί που είναι το σημείο του ενδιαφέροντός τους. Αν δείχνει προς σας εσάς έχετε το νου σας ότι του αρέσετε και εάν βέβαια -δήθεν τυχαία- τα πόδια του ακουμπήσουν (συνήθως όχι μόνο μία φορά) τα δικά σας, δε χρειάζεται να σας πούμε ότι αυτό είναι φλερτ.
Last minute…tips:
1. Μη κρίνετε κάποιον αποκλειστικά από τη γλώσσα του σώματος. Είναι άδικο και μισή πληροφορία.
2. Μην αφιερώνετε όλον σας το χρόνο προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσετε τα «σινιάλα» του άλλου. Χάνετε την ουσία της λεκτικής επικοινωνίας.
3. Μη ξεχνάτε ότι πολύ σημαντικό ρόλο στη γλώσσα του σώματος είναι το πολιτισμικό υπόβαθρο και οι πεποιθήσεις του συνομιλητή σας.

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

relation

5 ενδείξεις ότι η σχέση σας έχει τελειώσει


O γάμος δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση κι όταν αναπόφευκτα χτυπήσει την πόρτα της σχέσης η κρίση, πολλά ζευγάρια αναρωτιούνται αν το διαζύγιο είναι η μόνη επιλογή που τους έχει απομείνει.

Σε πολλές περιπτώσεις η επικοινωνία, η συζήτηση αυτών που ενοχλούν ή που έφεραν μια ψυχρότητα, η ανανέωση της δέσμευσης, είναι τα μόνα πράγματα που χρειάζονται για να ξαναζεσταθεί η σχέση. Αλλες φορές, όμως, ο γάμος έχει εκτροχιαστεί για τα καλά.
Οσο σκληρό και αν φαίνεται για δύο ανθρώπους που έδωσαν όρκους αιώνιας αγάπης και πίστης, το διαζύγιο μερικές φορές μπορεί να είναι ο μόνος τρόπος για να ανακτήσουν το ηθικό τους και να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.
Αν αναρωτιέστε μήπως αυτή είναι η δική σας περίπτωση (ή αν απλά θέλετε να προσέξετε τυχόν προειδοποιητικά σημάδια ότι η σχέση δεν πάει παρακάτω), εξετάστε τα εξής:
1. Eνας από τους δυο (ή και οι δύο) έχει αποχωρήσει ήδη από τη σχέση
Οι συναισθηματικές «παύσεις» συχνά δεν διορθώνονται όταν ο ένας από τους δύο συντρόφους αρνείται να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο, για να αναθερμανθεί η σχέση. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα, αυτός που έχει ήδη αποχωρήσει από τη σχέση συχνά προσποιείται ότι το αγνοεί, αρνείται ότι έχει απομακρυνθεί ή ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Δυστυχώς, δεν μπορείτε να διορθώσετε έναν γάμο με κάποιον που υποκρίνεται πως δεν υπάρχει πρόβλημα.
2. Η σχέση ενέχει κακοποίηση
Είτε η κακοποίηση είναι σωματική είτε λεκτική, δεν πρέπει ποτέ να μείνετε με έναν σύντροφο που σας κακομεταχειρίζεται, ειδικά αν έχετε παιδιά που βιώνουν ή είναι μάρτυρες αυτής της κακοποίησης. Οσο τρομακτικό κι αν μοιάζει, ο μόνος τρόπος για να δοθεί ένα τέλος στην κακοποίηση είναι να βγείτε από αυτή την κατάσταση το συντομότερο δυνατόν.
3. Υπάρχει συνεχόμενη απιστία
Ενώ πολλά ζευγάρια θεωρούν ακόμα και τη μία φορά απιστίας κάτι ασυγχώρητο, είναι άλλοι που καταφέρνουν και την αφήνουν πίσω τους, συνεχίζοντας κανονικά τη ζωή τους. Ωστόσο, αν η απιστία συνεχίζεται, ίσως έχει έρθει η ώρα να πείτε αντίο. Η μονογαμία είναι μια επιλογή και δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να την κάνουν.
4. Ο εθισμός σε ουσίες ή συνήθειες παραμένει αθεράπευτος
Υπάρχουν πολλά ζευγάρια που δουλεύουν μαζί για να βοηθήσουν το ένα μέλος της σχέσης να ξεφύγει από τον εθισμό και μετά από την επιτυχία της προσπάθειας η σχέση τους είναι καλύτερη από ποτέ. Αν, όμως, ο εξαρτημένος αρνείται να παραδεχθεί ότι υπάρχει πρόβλημα εθισμού του και αυτός ο εθισμός δεν γίνεται καμία προσπάθεια να αντιμετωπιστεί (είτε πρόκειται για τυχερά παιχνίδια, για σεξ, για τοξικομανία, αλκοόλ κ.λπ.) τότε είναι πιθανό η μόνη λύση που απομένει να είναι το διαζύγιο. Ο εθισμός είναι μια φοβερή, καταστροφική συνήθεια, αλλά μερικές φορές το καλύτερο πράγμα που έχετε να κάνετε είναι να το βάλετε στα πόδια για να προστατεύσετε τον εαυτό σας και τα παιδιά σας (αν έχετε).
5. Η σεξουαλική έλξη έχει πεθάνει
Πολλά ζευγάρια περνούν μήνες ή ακόμα και χρόνια χωρίς να επιθυμούν πια σεξουαλικά ο ένας τον άλλο. Αυτή η έλλειψη της λίμπιντο είναι μια επίπονη διαδικασία στη σχέση και ενδέχεται να είναι ένα καμπανάκι που σημαίνει το θάνατο του γάμου σας. Είναι πολύ δύσκολο να παραμείνει κανείς σε μια σχέση στην οποία ο ένας επιθυμεί τη σεξουαλική ικανοποίηση και ο άλλος δεν μπορεί ή δεν είναι διατεθειμένος να την προσφέρει.
Βεβαιωθείτε ότι έχετε βοήθεια όταν χρειάζεται
Εφόσον είστε πρόθυμοι να παλέψετε για τη σχέση σας, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην αντιμετωπίσετε τα προβλήματα ως ζευγάρι. Αλλά μην περιμένετε πολύ. Συζητήστε τα μεταξύ σας ή με κάποιον σύμβουλο γιατί όσο περιμένετε τόσο πιο περίπλοκα μπορούν να γίνουν. Αν ούτε με τη συζήτηση ή τις συμβουλές βρεθεί κάποια άκρη, τότε αυτό θα είναι η απόδειξη ότι η σχέση σας οριστικά και αμετάκλητα έχει τελειώσει.
http://www.medinova.gr/

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016



Ασκληπιεία και Εγκοίμησις: Η Ιερή Ιατρική.
Αποτέλεσμα εικόνας για ασκληπιεια

asklipiia-kai-egkimisis-i-ieri-iatriki
Συγγραφέας: Άγγελος Βιαννίτης
Η Αναζήτηση του Θεού στα Όνειρα
Από τα Ασκληπιεία ως τα Σύγχρονα Ψυχοθεραπευτικά Εργαστήρια
Η Αναβίωση του Ασκληπιού
Στη βάση του βράχου όπου ορθώνεται ο Παρθενώνας, βρίσκεται το Ασκληπιείο Αθηνών. Μπορεί κανείς να φτάσει ως εκεί εύκολα, ανεβαίνοντας ανατολικά από το θέατρο του Διονύσου ένα ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από το λογείο του θεάτρου απευθείας στον ιερό χώρο του ναού. Παλαιότερα, το ίδιο μονοπάτι συνέχιζε κυκλικά γύρω από την βάση της Ακρόπολης. Ο ασθενής, ο ικέτης, μπορούσε να προσεγγίσει τον ναό είτε από τα δυτικά, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της Αθηνάς, είτε από τα ανατολικά, όπως και σήμερα, περνώντας μέσα από τον χώρο της αναγέννησης και της έκστασης που διαφέντευε ο Διόνυσος.
Με τις εργασίες αναστήλωσης της αρχαιολογικής υπηρεσίας που έγιναν εκεί τα τελευταία χρόνια, ο σημερινός επισκέπτης μπορεί να δει θαλάμους εγκοίμησης πίσω από το άβατο, το ιερό του ναού, καθώς και μια τεράστια κυκλική πέτρα που αποτελούσε την βάση ενός βωμού για τον θεό. Μετά από αιώνες, ο Ασκληπιός φανερώνει ξανά το πρόσωπό του στην Αθήνα.
Η αναστήλωση του Ασκληπιείου Αθηνών στην εποχή μας αποκτά ιδιαίτερα συμβολικές προεκτάσεις. Σηματοδοτεί όχι μόνο μια χρονική συγκυρία κατά την οποία το ενδιαφέρον για την εγκοίμηση και την θεραπευτική χρήση του ονείρου αναβιώνει μέσα από ορισμένες προωθημένες τάσεις της σύγχρονης ψυχοθεραπείας, αλλά και την αναγνώριση από την ιατρική και θεραπευτική σκέψη της ανάγκης για την σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πνευματικότητας και αναζήτησης του νοήματος της ζωής.
Αν και δεν ήταν το πιο φημισμένο από τα 300 περίπου Ασκληπιεία – τα πρώτα θεραπευτικά συγκροτήματα ή νοσοκομεία της ανθρωπότητας – που λειτούργησαν για μια περίπου χιλιετία μέχρι τα μισά του 5ου μ.Χ. αιώνα στην Ελλάδα, στην Νότια Ιταλία, στα παράλια της Μικράς Ασίας και ευρύτερα στον μεσογειακό χώρο, είναι ένα θεραπευτικό συγκρότημα που χαρακτηριστικά η αρχιτεκτονική του λειτουργεί ως μια ιερή αλληγορία. Αντανακλά την αντίληψη και την προσέγγιση της αρχαιοελληνικής σκέψης για την υγεία και την ασθένεια. Καταδεικνύει τον δρόμο για την ίαση, που λειτουργεί σαν ένας άξονας. Στα ανατολικά η ίαση περνά μέσα από τον θέατρο, τον χώρο του δράματος, του χορού, του εκστατικού πάθους και της αναγέννησης μέσα από τον θάνατο. Στα δυτικά, για να φτάσεις στην ίαση περνάς κάτω από την Αθηνά, από τον χώρο της λογικής, της σοφίας, της επιβεβαίωσης, της υπεροχής και της εκφρασμένης τελειότητας. Η χωροθέτηση και η αρχιτεκτονική του λοιπόν συμπυκνώνουν την έννοια της ίασης μέσα από την αρχαιοελληνική θεώρηση και σκέψη. Η θεσμοθετημένη πρακτική που αντανακλούσε αυτή την θεώρηση είχε σαν κέντρο της την διαδικασία της εγκοίμησης, που δεν ήταν απλώς μια αναζήτηση για ένα θεραπευτικό όνειρο, αλλά μια πορεία κάθαρσης και εξαγνισμού ώστε ο ασθενής να έρθει σε επαφή με το Θείο.
Ιερή Ιατρική
Αν και η σύγχρονη δυτική ιατρική επικεντρώνει τις -σαφώς υπολογίσιμες και αποτελεσματικές -δυνάμεις της στον στόχο της θεραπείας του ασθενή και την ανακούφισή του από παθολογικές καταστάσεις του οργανισμού του, βαρύνεται με το γεγονός ότι αγνοεί την συνειδητότητα του ασθενή και την περίπλοκη σχέση σώματος-νου, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στην αποκατάσταση του σώματος με χρήση μηχανημάτων και φαρμακευτικών σκευασμάτων. Αυτή η στάση συνεχίζεται, παρά την ανάπτυξη και την εμφανή στροφή των πασχόντων σε εναλλακτικές θεραπείες και άλλα συστήματα ιατρικής, όπως η ομοιοπαθητική, η ινδική Αγιουβέρδα ή η κινέζικη ιατρική που αντανακλούν διαφορετικές προσεγγίσεις και βλέπουν περισσότερο τον άνθρωπο σαν ένα ενεργειακό όν και την ασθένεια σαν ένα μπλοκάρισμα ή αγκύλωση ροής της ενέργειας. Η ολιστική ιατρική αναγνωρίζει καθαρά την σημασία της αντιμετώπισης των ασθενειών μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο σχέσεων και αλληλεπίδρασης της σωματικής, της συναισθηματικής, της νοητικής και ευρύτερα της ψυχικής ενέργειας.
Η έννοια λοιπόν της θεραπείας για την ολιστική ιατρική, όπως διαμορφώνεται σήμερα μέσα από την ζύμωση και τον διάλογο των διαφορετικών προσεγγίσεων, δυτικών και ανατολικών, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αποκατάσταση της ισορροπίας της ενεργειακής ροής του ανθρώπινου οργανισμού, που είναι συνώνυμη με την υγεία μεν, αλλά όχι και με την ευεξία.
Αποτέλεσμα εικόνας για ασκληπιεια
Η παράδοση του Ασκληπιού διαμορφώνει μια τελείως διαφορετική αντίληψη. Η έννοια της ίασης για την αρχαιοελληνική σκέψη είναι κατά πολύ ευρύτερη από την σημερινή έννοια της θεραπείας. Πηγάζει από μια οπτική του κόσμου κατά την οποία το άτομο είχε πλήρη συναίσθηση ότι ήταν μέρος μιας κοσμικής τάξης που περικλείει τα πάντα. Ίαση σημαίνει προσωπική ολοκλήρωση, που απαιτεί την αποκατάσταση των δυσλειτουργιών, στην ψυχή και το σώμα. Αυτό σημαίνει αποκατάσταση της σχέσης του ανθρώπου με την φύση, την κοινωνία και το θείο, την εύρεση μιας αίσθησης σκοπού και την εναρμόνιση της ύπαρξης του με την εσωτερική και την ευρύτερη κοσμική τάξη. Περιλαμβάνει την επαφή με αυτό που ο ψυχίατρος Roberto Assagioli, ο θεμελιωτής της Ψυχοσύνθεσης, ονομάζει «ανώτερο ψυχοπνευματικό» μέρος του ανθρώπου. Η αποκατάσταση της υγείας έρχεται μέσα από μια καταφυγή σε μια υπερ-ατομική αντίληψη, μια προσπάθεια σύνδεσης με το κοσμικό γίγνεσθαι και το Όλον. Ίαση είναι η θεραπεία της ίδιας της ψυχής και η επανένωση της με την ηρακλείτεια αφανή αρμονία, η αναγνώριση της θεϊκής της φύσης και η προσπάθεια προσέγγισης της. Γι΄ αυτό τα Ασκληπιεία είναι πρώτα απ΄ όλα ιεροί ναοί και ύστερα θεραπευτικά κέντρα. Πηγαίνοντας πέρα από την ολιστική ιατρική, της αντίληψης του ανθρώπου σαν ένα ενεργειακό πλέγμα, η παράδοση του Ασκληπιού είναι μια θρησκευτική, μια ιερή ιατρική. Πνευματικές ανησυχίες, συναισθήματα, ελπίδες, όνειρα και απογοητεύσεις είναι βασικά και όχι περιφερειακά στοιχεία για την ιερή ιατρική, γιατί όλες αυτές οι λειτουργίες είναι εκφράσεις της ψυχής. Συνεπώς, έχοντας σαν κεντρικό άξονα την ψυχή, η ιερή ιατρική είναι η κατεξοχήν Ψυχοθεραπεία. 
Η Μεγάλη Πορεία
Το πλήθος των αρχαιολογικών, φιλολογικών και επιγραφικών τεκμηρίων μας επιτρέπει να έχουμε σήμερα μια πλήρη εικόνα της πορείας αναζήτησης του ικέτη-ασθενή προς την ίαση. Η διαδικασία διέφερε και ως προς τον σκοπό της αλλά και ως προς την πρακτική της από κέντρο σε κέντρο.
Εγκοίμηση δεν γινόταν μόνο στα πολυάριθμα Ασκληπιεία, αλλά και σε μαντεία ή άλλους ιερούς τόπους. Στο μαντείο του Τροφώνιου στην Λιβαδιά, αλλά και στο Αμφιαράειον του Ωρωπού, η εγκοίμηση γινόταν κυρίως για μαντικούς σκοπούς, όπως γινόταν και στην Αίγυπτο στους ναούς της Ίσιδος και του Σαράπιδος. Στην Μικρά Ασία, ήταν οι ιερείς που υποβάλλονταν σε εγκοίμηση για λογαριασμό των πιστών στα Πλουτώνεια, ενώ κάποια άλλα Ασκληπιεία, όπως αυτό της Περγάμου, όπου μαθήτευσε και θεράπευε μελετώντας τα δικά του όνειρα και των ασθενών ο Γαληνός, αυτός ο μεγάλος Έλληνας φυσιολόγος, ανατόμος και ιατρός του 2ου μ.Χ αιώνα, και της Κω, όπου μαθήτευσε και αργότερα δίδαξε ο Ιπποκράτης, λειτουργούσαν παράλληλα και σαν σχολές ιατρικής, όπου πολλοί μαθήτευαν γύρω από τους μεγάλους θεραπευτές της εποχής.
Τα σημαντικότερα Ασκληπιεία εξελίχτηκαν σε μεγάλα κτιριακά συμπλέγματα που περιελάμβαναν γυμναστήρια, λουτρά, θέατρα και χώρους διαβίωσης για τους πολυάριθμους ασθενείς. Το θέατρο της Επιδαύρου, για παράδειγμα, ήταν μέρος του συγκροτήματος του τοπικού Ασκληπιείου που ήταν το μεγαλύτερο και το πιο ξακουστό στον αρχαίο κόσμο, μια και ο ίδιος ο Ασκληπιός, ακολουθώντας τις υποδείξεις του δασκάλου και μέντορά του στην τέχνη της θεραπευτικής, του κενταύρου Χείρωνα, έδωσε ο ίδιος οδηγίες για την χωροθέτηση και κατασκευή του. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, με τις υποδείξεις του Ασκληπιού μεταφέρθηκε χώμα και τρίμματα ορυκτού από την περιοχή της Μαγνησίας- που ήταν πλούσιο σε μαγνητίτη- και στρώθηκε στην Επίδαυρο. Σ΄ αυτό το χώμα φύτευαν τα βότανα που χρησιμοποιούσαν οι Ζάκορες, οι ιεροί θεραπευτές στις θεραπευτικές αγωγές τους. Επίσης οι κατσίκες και τα άλλα ζώα του ναού τρέφονταν από χόρτα φυτεμένα σ΄ αυτό το χώμα. Το γάλα απ΄ αυτές τις κατσίκες ήταν και η κύρια τροφή για τους περίφημουςπαρείες τα λίγο μεγαλύτερα του ενός μέτρου ξανθόφιδα που, εκπαιδευμένα από τους Ζάκορες, κατά την διάρκεια της τελευταίας φάσης της εγκοίμησης όταν πλέον ο ασθενής κοιμόταν στο άβατο, έγλειφαν και καθάριζαν χρόνια αποστήματα και πληγές, κάθονταν στις κοιλιές των στείρων γυναικών κ.α.
Όταν ο ασθενής πλησίαζε στην Επίδαυρο, έβλεπε στον δρόμο του και στον χώρο μπροστά στον ναό εκατοντάδες επιγραφές. Ήταν η καταγραφή πολλών περιστατικών από ασθενείς που βρήκαν την ίαση από το χέρι του Ασκληπιού. Από μόνες τους αυτές οι πινακίδες ήταν μια ισχυρή υποβολή που τόνωνε την πίστη στην θεραπεία, μέσα από την συνάντηση με το θείο. Γνώριζαν με αυτόν τον τρόπο ότι εδώ κατοικεί ο θαυματουργός Ασκληπιός και το μόνο που είχαν να κάνουν για να θεραπευτούν ήταν να παραδώσουν πλήρως και τελειωτικά την ασθένειά τους σε εκείνον και στους ιερείς- θεραπευτές εκπροσώπους του. Έπρεπε λοιπόν να εξαγνίσουν τον εαυτό τους και να προετοιμαστούν για την άφιξή του στα όνειρά τους.
Πριν φτάσει ο ασθενής στην τελευταία φάση της εγκοίμησης, τον ύπνο στον καθαγιασμένο χώρο μπροστά στο υποβλητικό χρυσελεφάντινο άγαλμα του θεού που βρισκόταν στο άβατο του Ασκληπιείου της Επιδαύρου, για δυο- τρεις ημέρες ακολουθούσε ένα τυπικό εξαγνιστικών τελετουργιών, που περιελάμβανε τα –πολύ σημαντικά- καθαρτήρια λουτρά, αυστηρή νηστεία ή συγκεκριμένους διαιτητικούς περιορισμούς ανάλογα με την περίπτωση, αποχή από ερωτική πράξη κ.α. Μέσα στο τυπικό συμπεριλαμβάνονταν η παρακολούθηση των διδασκόμενων στο θέατρο τραγωδιών και η προσφορά θυσιών. Υπήρχε επίσης και η παροχή μιας πρωτοβάθμιας περίθαλψης πριν την εγκοίμηση, που ήταν η κορύφωση της πορείας για την ονειρική συνάντηση με τον Ασκληπιό. Αυτή η πρωτοβάθμια περίθαλψη ήταν αρκετά εκτεταμένη στο εύρος της, μια και περιελάμβανε χειρουργικές επεμβάσεις όπως διάνοιξη αποστημάτων, ανατάξεις σπασμένων μελών κλπ., αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούνταν η αιτία για την ίαση των ασθενειών. Αυτή την δώριζε αποκλειστικά η «επιφάνεια» του Ασκληπιού μέσω του θεραπευτικού ονείρου. 
Αποτέλεσμα εικόνας για ασκληπιεια
Η Επίσκεψη του Θεού
asklipiia-kai-egkimisis-i-ieri-iatrikiΌταν οι ασθενείς είχαν ολοκληρώσει την προκαταρτική διαδικασία, ξάπλωναν στις στιβάδες (στρώματα) τους μέσα στο άβατο. Περίμεναν με αγωνία τον γεροντότερο ιερέα να μπει από την είσοδο της ανατολής και να φωνάξει τρεις φορές: « Ασκληπιέ θαυματουργέ, σε περιμένουμε». Ακολουθούσε ομαδική ψαλμωδία, με ύμνους προς τον πανθεραπευτή Ασκληπιό και επικλήσεις να τους επισκεφτεί την ώρα του ύπνου και να τους θεραπεύσει από τα πάθη τους. Κατόπιν ο Ζάκορας άρχιζε να ψέλνει λόγια ακατανόητα και να χειρονομεί υψώνοντας τα χέρια προς το άγαλμα του θεού και κατεβάζοντας τα προς τους ασθενείς. Μόλις οι λύχνοι έσβηναν, έμεναν μόνο τα μάτια του θεού να λάμπουν από το επιβλητικό παράστημα του Ασκληπιού στο άκρο του άβατου που τραβούσε τα βλέμματα των γεμάτων πίστη και ελπίδα ασθενών. Καθώς ακούγονταν ο απόμακρος ήχος ενός αυλού και κάποιου κρουστού σε ένα όλο και πιο αργό, υπνωτιστικό ρυθμό βυθίζονταν αργά σε ένα βαθύ στάδιο χαλάρωσης Όλη αυτή η διαδικασία ήταν μια τελετουργική υποβολή, μια επαγωγή σε ομαδική ύπνωση, που δεν αργούσε να ρίξει σε ύπνο τους ασθενείς, κάποιοι από τους οποίους είχαν από πριν πιει συγκεκριμένα σκευάσματα που τους είχαν δοθεί. Σε μια περίπου ώρα μετά το σβήσιμο των λύχνων, οι παραστάτες, το βοηθητικό προσωπικό του ναού, άνοιγαν αθόρυβα τις πόρτες και έμπαιναν μέσα οι ειδικευμένοι ιερείς- θεραπευτές. Έκαναν θεραπευτικές επεμβάσεις, όπως έμπλαστρα και εντριβές, ψαύσεις και επαναφορές στην θέση μυών και νεύρων, πλύσεις και καθαρισμούς πληγών κλπ. Μαζί τους έμπαιναν στην τεράστια αίθουσα οι παρείες, τα εκπαιδευμένα ιερά φίδια, που επικουρούσαν το θεραπευτικό έργο. Σέρνονταν ανάμεσα στις στιβάδες και πάνω στα σώματα των σε βαθύ ύπνο και ονειρευόμενων ασθενών.
Ο θεός Ασκληπιός εμφανίζονταν στα όνειρα σαν ένας γενειοφόρος άντρας που κρατούσε μια βακτηρία (μπαστούνι), ή σαν ένα αντρικό χέρι που άγγιζε το πάσχον μέρος. Συχνά ήταν τα θεραπευτικά όνειρα με φίδια. Επίσης καλοί οιωνοί θεραπείας ήταν η εμφάνιση ενός σκύλου, που θεωρούνταν σύντροφος του Ασκληπιού ή ενός πετεινού, επίσης σύμβολο του θεού.
Την άλλη μέρα, οι ασθενείς εξιστορούσαν τι είδαν στον ύπνο τους στους ιερείς, και ανάλογα με το όνειρο, τους δινόταν κάποια αγωγή για να ακολουθήσουν. Ήταν πολλές οι φορές όμως που ο ασθενής ξυπνούσε εντελώς θεραπευμένος και σε κάποιες περιπτώσεις, όπως γνωρίζουμε από τις επιγραφές, η θεραπεία έφτανε στα όρια μιας θαυματουργής ιάσεως από μακρόχρονη ασθένεια. Τέλος, όλο το ιστορικό της ασθένειας, του ονείρου και της ίασης, καταγραφόταν στις πινακίδες και εκτίθεντο σε κοινή θέα. Επίσης συχνά η ίδια η ιαματική θεότης ζητούσε την προσφορά ενός αφιερώματος εκ μέρους του θεραπευμένου πλέον ικέτη, κάτι που δινόταν ασφαλώς με περίσσια γενναιοδωρία.
Το Πέρασμα στον Χριστιανισμό
Η λατρεία του Ασκληπιού απετέλεσε μία από τις μεγαλύτερες κατά την περίοδο της εξάπλωσης του χριστιανισμού, και ο ίδιος ο Ασκληπιός ήταν ένας από τους τελευταίους στην σειρά των «ειδωλολατρικών» θεών που έχασαν την γενική αποδοχή τους. Αν και ο χριστιανισμός επιτέθηκε κατά μέτωπον στο θεσμό της εγκοίμησης, δεν κατάφεραν να βάλουν τέλος στην άσκηση της από τους απλούς ανθρώπους. Κατέφυγαν λοιπόν στην τροποποίηση του αρχιτεκτονικού περιβάλλοντος και του θεολογικού υποβάθρου της. Η ίδια όμως πρακτική της χρήσης του θεραπευτικού ονείρου υιοθετήθηκε τελικά αυτούσια και ενσωματώθηκε στον χριστιανισμό.
Ο Ασκληπιός αντικαταστάθηκε με χριστιανούς μάρτυρες και αγίους, όπως η Θέκλα, οι Κύρος και Ιωάννης, οι Κοσμάς και Δαμιανός, ο Θεράπων ή ο Αρτέμιος. Γύρω από τα θαυματουργά λείψανά τους, συχνά στον ίδιο χώρο όπου πριν λειτουργούσαν οι αρχαίοι ναοί και με παραπλήσιο τελετουργικό, η πρακτική της εγκοίμησης συνεχιζόταν. Η αναγραφή τώρα των θεραπειών καταγράφονταν σε αρχεία από τα κέντρα αυτά, σαν συλλογές θαυμάτων, που μας παρέχουν πλήθος πληροφοριών για την οργάνωση και την εξέλιξη της εγκοίμησης μέχρι τον 7ο αιώνα.
(Σχόλιο τροφής: Ήθελα να κρατήσω απόσταση, αλλά δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο το παραπάνω.. Πως γίνεται η ίασις στην μία περίπτωση να αποτελεί «ειδωλολατρικές μαγγανείες » και στην άλλη «θαύματα», χρησιμοποιώντας την ίδια τακτική και πρακτική, είναι πέραν της δικής μου αντιλήψεως! Ή πως ενώ για το φίδι, υπάρχουν καταγραφές θεραπείας στην μία περίπτωση, δαιμονοποιείται και γίνεται η προσωποποίηση του κακού στην άλλη; Όπως επίσης δεν αντιλαμβάνομαι και το παρακάτω, γιατί η νέα, τότε, θρησκεία, έπρεπε να καταστρέψει και να κατά-λεηλατήσει αυτά, που εντέλει μιμήθηκε από την προηγούμενη και αποτελούν την βάση της ακόμη έως σήμερα; Εγώ ξέρω πως καταστρέφεις κάτι για να «χτίσεις» κάτι νέο και καλλίτερο από αρχής, αν καταστρέφεις το προηγούμενο για να καταλήξεις να το μιμείσαι, ποιος ο λόγος νά το κάνεις; Ας το ενσωμάτωνε εξ αρχής, απ` το να καταστρέφει…)
Την ίδια περίπου εποχή που το άγαλμα της Αθηνάς αφαιρέθηκε από τον Παρθενώνα, το Ασκληπιείο Αθηνών λεηλατήθηκε και λίγο αργότερα καταστράφηκε. Στην θέση ανεγέρθηκε μια εκκλησία αφιερωμένη στον θεραπευτή Άγιο Αντρέα (…). Η εγκοίμηση συνεχίστηκε στην εκκλησία αυτή, η οποία περιελάμβανε ένα επί πλέον κλίτος, ίσως σαν ένα πρόναο σαν αυτόν που υπήρχε στον προγενέστερο ναό.
Η ομοιότητα της χριστιανικής με την αρχαία εγκοίμηση ήταν τόση ώστε προκαλούσε πολλές φορές σύγχυση στους ασθενείς ως προς την ταυτότητα των προσώπων που τους θεράπευαν στα όνειρά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν κάποιες περιπτώσεις που καταγράφονται στα αρχεία από τις συλλογές θαυμάτων του Κοσμά και Δαμιανού. Μία απ΄ αυτές αναφέρει ότι οι «ειδωλολάτρες» είχαν την συνήθεια να αναφέρονται στους Κοσμά και Δαμιανό ως Κάστορα και Πολυδεύκη. Μια φορά που κάποιος αρρώστησε βαριά και επισκέφτηκε την κλινική του Κοσμά και Δαμιανού. Επειδή καλούσε συνεχώς τον Κάστορα και Πολυδεύκη να τον γιατρέψουν, οι γιατροί τον απέφευγαν (Ωραίοι γιατροί). Όταν, υποφέροντας από τους πόνους, στρίμωξε τους γιατρούς, εκείνοι του εξήγησαν ότι τα μοναδικά ονόματα στα οποία άκουγαν ήταν Κοσμάς και Δαμιανός, η δύναμη των οποίων ερχόταν από τον Ιησού Χριστό. Αν εκείνος αποδεχόταν τον Χριστό, θα θεραπευόταν(…). Εκείνος δέχεται και βαφτίζεται Χριστιανός. Τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν έγινε μέσα σε ένα όνειρο, όμως προετοιμάζουν την σκηνή για την επόμενη αφήγηση ενός θαύματος, όπου ένας «ειδωλολάτρης», απελπισμένος από τον πόνο της ασθένειας του, ακολουθεί ένα χριστιανό φίλο του σε μια εκκλησία του Κοσμά και Δαμιανού. Αφού περνά πολύ ώρα στον νάρθηκα της εκκλησίας, βλέπει ένα όνειρο στο οποίο « τρία παιδία τρώγωσι ψυχία άρτου εμβαπτισμένα σε οίνο». Ο ονειρευόμενος νιώθει μεγάλη επιθυμία να δοκιμάσει κι΄ αυτός, αλλά τα παιδιά αρνούνται να ικανοποιήσουν το αίτημα του, και τότε τον καταλαμβάνει φόβος ότι θα σκοτωθεί. Κατά την διάρκεια του ονείρου του, αποκτά επίσης την επίγνωση και συνειδητοποιεί ότι μπροστά του βλέπει το μυστικό της Θείας Ευχαριστίας. Γνωρίζει επίσης ότι οι χριστιανοί σκοτώνουν τους μη χριστιανούς που παραβιάζουν τα μυστήρια τους. Στο όνειρό του, εμφανίζονται δύο άτομα που στην αρχή νομίζει ότι είναι ο Κάστορας και Πολυδεύκης, όμως εκείνοι του λένε ότι είναι οι Κοσμάς και Δαμιανός και του δίνουν να φάει ψωμί. Ξυπνά βέβαιος για την απόφασή του να ασπαστεί τον χριστιανισμό.
Ο Ύπνος του Ασκληπιού
Αυτοί που θεωρούν την υιοθέτηση της πρακτικής της εγκοίμησης από την χριστιανισμό ως μια πολιτική προσπάθεια για την φυσιολογική πολιτισμική συνέχεια από το πέρασμα μιας θρησκείας σε μια άλλη, παραγνωρίζουν το γεγονός ότι η απομόνωση και η απογύμνωση μιας θεσμοθετημένης πρακτικής από το ευρύτερο πλαίσιο κοσμοθεώρησης και αντίληψης μέσα από το οποίο γεννήθηκε δεν μπορεί παρά να περιέχει και τους σπόρους της αποδυνάμωσης και καταστροφής της.
Έτσι, αφού πλέον η εγκοίμηση στο βυζάντιο, αντίθετα από την αρχαιοελληνική σκέψη, αφορά πρώτιστα το σώμα και μετά το πνεύμα και υπηρετεί περισσότερο την βραχυπρόθεσμη θεραπεία παρά την αποκατάσταση της επαφής του ανθρώπου με το θείο, δεν είναι καθόλου παράξενο που με το πέρασμα των χρόνων θεωρήθηκε σαν ένα είδος δεισιδαιμονίας, που βρισκόταν σε αντίθεση με την νέα αντίληψη της ιατρικής, που άρχισε από την εποχή που ο Ιπποκράτης αναζήτησε μια ορθολογιστική προσέγγιση στον χειρισμό της ασθένειας.
Αυτή η μεταβίβαση από το πέπλο του μύθου και του θείου στις ορθολογιστικές και επιστημονικές διεργασίες ήταν που γέννησε την σημερινή προσέγγιση της δυτικής ιατρικής. Αν και ο πατέρας και ο παππούς του Ιπποκράτη ήταν αρχιερείς του Ασκληπιού και ο ίδιος μεγάλωσε μέσα στους θαλάμους εγκοίμησης του Ασκληπιείου της Κω, εκεί όπου ερμηνευόταν η σημασία των ονείρων και κοντά στις πηγές όπου γινόταν η κάθαρση των ασθενών, ο Ιπποκράτης αρνήθηκε να δεχτεί την θεϊκή παρέμβαση κατ΄ αρχάς ως αιτία της κάθε ασθένειας. Σαφώς δεν ακύρωσε και ποτέ δεν αρνήθηκε τον Ασκληπιό, απλά τον τοποθέτησε σε μεγαλύτερη απόσταση από τον άνθρωπο και την Φύση, βλέποντας την υγεία και την ασθένεια σαν φυσικά φαινόμενα, που έπρεπε να κατανοηθούν και να αντιμετωπιστούν ως γεγονότα που συμβαίνουν μέσα στην σφαίρα της φύσης και του ανθρώπινου νου.
Ουροβόρος Όφις 
asklipiia-kai-egkimisis-i-ieri-iatrikiΌπως τα όνειρα γεννιούνται από άτομα, έτσι οι μύθοι γεννιούνται από πολιτισμούς. Ο εξοστρακισμός του μύθου και η επικράτηση της επιστημονικής λογικής είναι το συλλογικό όνειρο της εποχής μας, που μας οδήγησε στο σημείο που βρίσκεται η ανθρωπότητα σήμερα. Και είναι ακριβώς σήμερα, που περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού, καταλαβαίνουμε την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες μας. Έχουμε την άμεση ανάγκη, μπροστά στο αδιέξοδο και στο φάσμα της καταστροφής, να τοποθετήσουμε την ζωή μας σε ένα πλαίσιο που προσδίδει νόημα, χωρίς να απογυμνώνει τον άνθρωπο από την πνευματικότητά του. Έχουμε την ανάγκη να ανακαλύψουμε ένα καινούργιο μύθο, για να μπορέσουμε να ονειρευτούμε ξανά.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που οι πιο προωθημένες τάσεις στην ψυχοθεραπεία και στην ιατρική σήμερα κατανοούν αυτή την ανάγκη επαναπροσδιορισμού μιας καινούργιας θεώρησης για το τι σημαίνει υγεία και ευημερία. Έτσι, το φίδι του Ασκληπιού μετουσιώνεται, κινείται μέσα στον χρόνο και εμφανίζεται ξανά στην εποχή μας σαν ένας ουροβόρος όφις, ένα φίδι που δαγκώνει την ουρά του, συμβολίζοντας την ολοκλήρωση, αλλά και την επιστροφή στην αρχική πηγή. Ουσιαστικά δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο στο να ανακαλύψουμε, αρκεί μόνο να θυμηθούμε την πηγή μας, να εμβαπτιστούμε ξανά στον αρχικό μύθο. Τον μύθο της προσωπικής ολοκλήρωσης και της επαφής μας με το Θείο, τον μύθο του πανθεραπευτή Ασκληπιού.

Πηγές:
1. Frantz Allison, «From Paganism to Christianity in the Temples of Athens», DOP, 1965.
2. Charles Stewart, «Dream Incubation and the End of Ancient Greek Religion», μετάφραση δημοσιευμένη στο περιοδικό ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ & ΤΕΧΝΕΣ, τ. 79.
3. Edward Tick, «Η Θεραπεία της Ψυχής μέσα από τα Όνειρα», εκδ. Ενάλιος, 2003.
4. C.A. Meier, «Ancient Incubation and Modern Psychotherapy», Northwestern University Press, 1967.
5. Σπύρος Μακρής, «Ο Ιερός Χάρτης της Ελλάδας», ΑΒΑΤΟΝ, τ. 52.
6. Άγγελος Βιαννίτης, «Dream Therapy», ΑΒΑΤΟΝ, τ. 48.
Το είδα: www.metafysiko.gr

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Γιατί οι γονείς πληγώνουν τόσο βαθιά; Ένα μάθημα για όλους

giati-oi-goneis-pligonoun-toso-vathia-ena-mathima-gia-olous
Της Ιφιγένειας Πανέτσου
Η μητρική αγάπη θεωρείται αυτονόητο συναίσθημα αλλά αντικειμενικά δεν είναι.
Τα παιδιά δεν είναι τα ιδανικά παιδιά της φαντασίας μας. Όπως επίσης και οι μητέρες δεν μοιάζουν μ αυτές που περιγράφουν τα ποιήματα.
Ο μύθος της μητρότητας – όπως κάθε μύθος – είναι απλουστευμένος και απλοποιημένος. Όλοι μας έχουμε βιώσει την κατάρριψη αυτού του μύθου στην παιδική μας ηλικία, αλλά μεγαλώνοντας όλοι θέλουμε ν’ αποδείξουμε ότι εμείς θα τον επαληθεύσουμε ως γονείς.
Μοιάζει να υπάρχει μια συλλογική πεποίθηση ότι όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα – μεταμορφώνεται σε καθαγιασμένο πλάσμα. Όσοι έχουν μπει στη διαδικασία να δουλέψουν θεραπευτικά με τον εαυτό τους, γνωρίζουν ότι το είδος και η ποιότητα της αγάπης που έχουμε εισπράξει ως παιδιά, αυτό είναι που μπορούμε να προσφέρουμε ως γονείς.
Η σχέση με το παιδί είναι μαγική. Ο ενήλικος άνθρωπος φαινομενικά, έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει την ιδανική σχέση, να πλάσει τον ιδανικό άνθρωπο, όπως τον έχει στο μυαλό του.
Αυτό όμως το πρότυπο πολύ συχνά, μέσα στο εικοσιτετράωρο συγκρούεται με τα πραγματικά συναισθήματα που ξεπηδούν απ εκεί που δεν τα περιμένεις και τα οποία παραμένουν ανομολόγητα και καλά κρυμμένα.
Προσπαθώντας οι γονείς να φτιάξουν αυτό που φαντάζονται πολύ συχνά – ανάλογα και με τον χαρακτήρα τους – το πετυχαίνουν. Πετυχαίνουν ακριβώς την εικόνα και ξεγελούν τον κοινωνικό περίγυρο και τον εαυτό τους. Ο μόνος που δεν ξεγελιέται είναι το παιδί. Το οποίο παραμένει ο μοναδικός αξιόπιστος μάρτυρας της αλήθειας των συναισθημάτων κάθε οικογένειας.
Μπορεί να κακοποιηθεί συναισθηματικά ένα παιδί για να αναγκαστεί να χωρέσει στην εικόνα που έχουν οι γονείς, να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, να γίνει αυτό που εκείνοι θέλουν. Όμως πάντα θα υπάρχει κάτι που αργά η γρήγορα θα εμφανισθεί ως αδυναμία, ασθένεια, επιθετικότητα, απάθεια και δεν θα μπορεί να το εξηγήσει κανείς.
Η κακοποίηση των παιδιών δεν είναι μόνο οι ακραίες ιστορίες που βγαίνουν στις ειδήσεις. Συμβαίνει καθημερινά από ανύποπτους γονείς. Συμβαίνει μ` ένα απλανές βλέμμα, με μια επιτιμητική ματιά, με προσβλητικά λόγια, με θυμό που εγκλωβίζεται σ ένα κλειστό στόμα. Συμβαίνει όταν οι γονείς εστιάζουν στα επιτεύγματα και όχι στο ίδιο το παιδί, στην ύπαρξη του.
Αποτέλεσμα εικόνας για goneis
Συμβαίνει, όχι γιατί αυτό που κάνει ή δεν κάνει ένας γονιός, είναι από μόνο του τόσο φοβερό, αλλά γιατί το μωρό είναι τόσο εύθραυστο και εξαρτημένο για την επιβίωση του απ αυτούς. Είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται στο κέντρο της ύπαρξης του την κάθε δόνηση που νοιώθει το πλάσμα που του δίνει ζωή.
Δεν πρέπει καμία μητέρα να νομίζει πως μπορεί να φροντίζει ένα μωρό μηχανικά, χωρίς επιπτώσεις. Το μωρό που δεν συναντά ένα βλέμμα να το κοιτάζει, νοιώθει ότι βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο. Το αποτύπωμα της συναισθηματικής απουσίας ή της συναισθηματικής αναστάτωσης της μητέρας είναι ανεξίτηλο στην ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου.
Όμως γιατί οι μητέρες δεν είναι τόσο διαθέσιμες όσο χρειάζεται να είναι, για τις ανάγκες του παιδιού;
giati-oi-goneis-pligonoun-toso-vathia-ena-mathima-gia-olous
Γιατί οι μητέρες και οι πατέρες είναι πριν απ` όλα άνθρωποι. Άνθρωποι που έχουν διανύσει μια απόσταση στη ζωή τους, μπορεί να έχουν πληγές ανοιχτές, κρυμμένα μυστικά, καταπιεσμένα συναισθήματα και σε κάθε περίπτωση παιδικά τραύματα που τώρα ενεργοποιούνται.
Έρχεται το παιδί στη ζωή μας και μας φέρνει αντιμέτωπους με το παρελθόν μας. Έχουμε δύο επιλογές ή θα το αντιμετωπίσουμε ή θα του το κληροδοτήσουμε αυτούσιο. Αυτή είναι ακριβώς η ευκαιρία που δίνει η γονεϊκότητα. Σου καθρεφτίζει τις πληγές, τις στρεβλώσεις, τα κενά. Μπορείς πάντα να αποστρέψεις το βλέμμα αλλά όχι χωρίς τίμημα.
Οι γονείς που νοιάζονται, το πιο σημαντικό που μπορούν να κάνουν, για να προστατεύσουν τα παιδιά τους απ` τον εαυτό τους, είναι να φροντίσουν τον εαυτό τους. Μόνο έτσι θα επιτρέψουν στην αγάπη τους να εκδηλωθεί αβίαστα και ευεργετικά. 

Πηγή: iphigeneiapanetsou